20/11/2001 - Grootste oversteek

Dinsdag 20 november, het is zover, de grootste oversteek (ongeveer 2100 mijl).
Rob en ik voelen allebei een gezonde spanning. Na de koffie om 11.00 uur halen we het anker op, zwaaien nog even naar de Sparkling Too, die een uurtje later ook vertrekken, en naar de Jake en zetten koers richting het westen. Tussen de 2 eilanden Santo Antao en Sao Vicente staat een behoorlijke wind, dus dat schiet lekker op. Een paar uur later als we de eilanden voorbij zijn, neemt de wind af tot kracht 3-4 uit het oosten. Ons grootste zeil, de halfwinder van 124 vierkante meter, gaat weer op omdat we erg weinig wind hebben en die heeft 5 dagen opgestaan. Door het tekort aan wind klappert het zeil toch nog en nadat de val door het vele klapperen het begeeft komt de hele zaak weer naar beneden natuurlijk weer in mijn wacht. Daarna hebben we het kotterzeil en de genua gezet. De genua hebben we af en toe uitgeboomd, om het klapperen te voorkomen en meer wind te vangen. Bij alle overtochten hadden Rob en ik continue de gedachte dat als we naar de Carieb gaan, dan hebben we de ideale wind, de passaat wind. Dat staat immers in alle boeken, tijdschriften en alles wat je nog meer leest. Nou, never en nooit, die passaat hebben we dus mooi niet gehad. We hadden een wind die varieerde van oost tot zuid-oost. De golven kwamen van alle kanten, NO Oost en ZO en waren altijd veel te hoog in verhouding met de windsterkte, waardoor er een ongelooflijk vervelende rollende beweging van het schip tot stand kwam. Op een gegeven moment en vooral in het begin werden we er knap chagrijnig van. Rob had geen eetlust, was slap en had een gevoel van malaise. Iedere inspanning kostte bergen energie. En we moesten nog zo'n eind...

De 2e dag vingen we 2 dorada's, een grote en een kleintje. Dit zijn prachtige geel met blauw gekleurde rovers die vliegende vissen vangen. Ze kunnen een snelheid van 60 km/h halen. Na een paar flinke tikken op hun kop kleurden ze ineens helemaal grijs. Ze waren, ondanks de mindere eetlust, hartstikke lekker. Prachtig wit vlees. Alleen de lucht die zolang bleef hangen en het werk om zo'n beest te killen deed ons er verder van afzien om door te gaan met visvangst.
Jullie denken misschien dat de overtocht alleen kommer en kwel was, maar dat was helemaal niet zo. Toen we ons allebei na een paar dagen weer redelijk fit voelden en vooral toen we aan de laatste 1000 mijl begonnen, kwam het zonnetje weer tevoorschijn op de Mary-Eliza.
We hadden een goede regelmaat in de dagindeling. 's Morgens samen een koppie thee, een beschuitje met jam, wat kan dat verrekte lekker zijn, daarna een cracker met paté en niet te vergeten een augurk. Rond een uur of 3 liet ik mijn fantasie weer werken en als ik Rob mag geloven, aten we altijd een hoogst culinaire maaltijd. Voordat het donker was nog even afwassen, de motor laten lopen voor de stroomvoorziening en mee lallen met een of andere CD. Midden op de oceaan zongen we "het is altijd lente in de ogen van de tandarts assistente, etc. etc.

Rob luisterde iedere dag naar de wereldomroep en naar het netwerk van Herb op de SSB, een weerman die alle depressies, regenbuien van de gehele Atlantische Oceaan keurig weergaf. We konden ons dan weer voorbereiden op een flinke regenbui of een dagje met meer of meestal minder wind want deze man weet het precies en geeft juiste informatie. Jammer dat we zelf geen zendapparatuur aan boord hebben want hij geeft zijn informatie gratis aan iedereen die met hem kan communiceren. Wij hebben het geluk dat er een paar schepen in de buurt (op ong. 150 mijl) van ons varen zodat we toch goed geïnformeerd worden.
's Nachts aten we nog een yoghurtje, en bij speciale gelegenheden namen we een pintje. Een keer, bij het bereiken van de 1100 mijl, hebben we een borrel genomen. Geslapen dat ik heb, bijna bewusteloos, niets meer gewend. Tot op de dag van vandaag, 19 december, moeten we nog altijd wennen als we te diep in het glaasje kijken, en zijn we het Nuenense drankritme helemaal kwijt.

Sinterklaas 2001, heel apart, maar wel met gemengde gevoelens. 15 jaar samen met Lies, Rob zijn moeder, en nu met zijn tweetjes. Oh, wat hebben we de lekkere stukken oude kaas, worst, hapjes etc.etc. gemist en de gezelligheid. Toch hebben we er een leuke dag van gemaakt, voor ieder een cadeautje met een schitterend gedicht, om gewoon emo van te worden. We hadden nog wat noten van vorig jaar sinterklaas, een stukke echte milka chocolade, pinda's en een koude Heineken, toch ook niet gek.
7 december, de laatste dag. We zeilden met een gemiddelde van 5 mijl per uur richting onze bestemming. We deden het rustig aan, want we wilden niet in de nacht aankomen. Om 06.00 uur, 8 december, voeren we Marigot Bay op St. Lucia binnen. Al dat vette groen, je weet niet wat je ziet en ruikt. Na de Canarische eilanden en Cabo Verde waar het hartstikke droog en dor is, is dit een werkelijk paradijs. Je bevindt je in een natuurreservaat lijkt het wel met tjilpende vogels, mangroves, palmbomen en nog veel meer natuurpracht. We werden meteen verwelkomd met een fikse regenbui. Het regenseizoen duurt hier tot januari en we hebben tot nu toe dus al veel nattigheid meegemaakt.
Na elkaar gefeliciteerd te hebben met de geslaagde oversteek, is een lekkere borrel en effe lekker pitten op een NIET schommelend schip de eerste prioriteit. Weer helemaal klaar en zin om alles te gaan verkennen en daarover een volgende keer meer.

Ik kan eigenlijk niet goed onder woorden brengen wat voor een gevoel je hebt na zo'n tocht. In alle boeken lees je niets over vervelende golven, een te lichte wind, over emoties etc. etc. Nou ik kan jullie zeggen dat we kei trots zijn, want het blijft een verrekte lange afstand en de oceaan is enorm groot...... en diep.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer