26/10/2001 - Islas Canarias

Arrecife Lanzarote

 

In Puerto de Naos hebben we ons verder prima vermaakt. We hebben de stad uitvoerig verkend en zijn in 1000 winkeltjes geweest. Eigenlijk is Arrecife geen mooie stad. Het ziet er enigszins armoedig uit en er lopen veel duistere figuren rond zodat je je knip maar diep onder de kleren stopt. Maar er is niets verkeerds voorgevallen en het went ...
De grote winsten die we dachten te maken bij de aankoop van diverse spulletjes konden we vergeten. En dat geldt meteen voor alle Canarische eilanden. Het prijsniveau ligt daar zeker op het Nederlandse en het blijkt dan ook dat in de laatste paar jaar alles ongeveer twee maal zo duur is geworden. We beperken ons dan ook tot een wereldontvanger waarmee we elke dag horen welk een bijzonder prachtig najaar jullie allemaal hebben. En Rob heeft een nieuwe zonnebril gekocht, ja een echte Ray-Ban. Zijn vorige had het helaas begeven, zodat hij met een van de vele zonnebrillen van Jacqueline door het leven moest.

Met de fiets ben ik er verschillende malen op uit getrokken om wat meer van het eiland te zien. Zo is Puerto del Carmen, Costa Teguise en een paar bergtoppen (om de vetlellen te verkleinen) aangedaan. Heel apart hoor, om over een normale weg door een compleet maanlandschap te fietsen. Op de bergen waar alleen nog maar een voetpad is daar ben je helemaal in the middle of nowhere, omgeven door steen en gruis. Er groeit op dat hele eiland geen plantje, laat staan struikje of boom of het is er door een mens neergezet om een tourist resort wat op te vrolijken. Ik verdenk de Lanzaroters ervan dat ze het zand waar een plantje in groeit importeren en, wat wel zeker is, is dat het water wordt geïmporteerd want het regent er eenvoudig niet genoeg om van waterhuishouding te spreken. Onze Alex kan maar beter thuisblijven. Jacqueline is ook nog een keer verschrikkelijk tekeer gegaan op de pedalen maar ze vindt het toch te heet en heeft moeite om de opgewekte warmte af te voeren. We proberen dan wel wat te koelen met een enorme plens bier maar dat is maar een tijdelijke oplossing. Samen met de bus naar Puerto del Carmen dus. Dan ben je er zo, zeker als de extra lange bussen (met zo'n harmonica) bestuurd worden door kamikaze piloten die minstens 120 Km/h met een man of 60 achterin kunnen halen. Gelukkig waren er in Puerto del Carmen meer dan 1000 winkeltjes en ik ben in goed vertrouwen achter Jacqueline aangelopen. Pas laat in de middag kreeg ik weer vat op m'n omgeving toen er een 1/2 litertje voor me stond. Wat een mensen zeg, allemaal toeristen, heel veel Duitsers en Engelsen wat een ramp! Maar toch ook wel weer leuk om een dagje toeristen te gaan kijken.

Ondertussen waren de havens van Arrecife aangedaan door een aantal Nieuw Zeelanders en Australiërs. Naast ons lag een roestige bak uit NZ die heel toepasselijk de Rustingburg genoemd was. De meeste van deze schepen zijn al meer dan drie jaar onderweg en ze komen elkaar geregeld tegen. Er wordt een feestje georganiseerd en we worden uitgenodigd. Het wordt een POTLUCK DINNER. Ieder schip maakt voldoende te eten voor de eigen bemanning en neemt dat mee. Ook voor jezelf zorgen voor wat betreft bestek en borden en ook nog je eigen drank meenemen. Om ongeveer 19.00 uur werd alle eten bij elkaar gezet en kon je opscheppen wat je tegenkwam. En maar ouwehoeren, gezellig hoor.

Het wordt langzamerhand tijd te verkassen. We beslissen op woensdag 26-9 te vertrekken. Maar af en toe heb je als yachty een beetje pech. Voor de zoveelste keer hebben we in deze haven tegenslag met het ankerophalen. Er zit nota bene een ander anker met een heleboel rotzooi eraan in ons anker en in onze ankerketting gedraaid. Zonder de hulp van Brian (NZ) waren we nooit weggekomen. Hij heeft nog een dikke borrel van me tegoed als ik hem weer tegenkom.
Met een heerlijk rustig gangetje zeilen we langs het eiland. In de verte zien we het vliegveld en later Puerto del Carmen voorbij schuiven en ver voor de boeg zien we Fuerteventura al. Het is in een woord prachtig om langs de eilanden te zeilen. We genieten er met volle teugen van. Na even wat diesel gebunkerd te hebben in een haventje, we kunnen er niet meer bij want alles is vol, gaan we nog een paar mijl verder om in een prachtige lagune voor anker te gaan. We hebben nog nooit zo'n helder water gezien en we zien ons anker liggen op meer dan 10 meter diepte. Op de kant staan 10 huizen en 3 ervan blijken een restaurant te zijn. De volgende dag komt voor het eerst onze snorkelset boven en dit wordt voor Jacqueline de eerste keer. Helaas stond er op dat moment wel een windkracht 5 en de golven begonnen al op te bouwen. Niet ideaal dus voor een eerste snorkelles en m'n schat was bijna verdronken. Ocharme, hoesten proesten en zeewater in de neus. Haar setje nog maar even opgeborgen tot wat vlakker water.
We varen verder naar Gran Tarajal. Dit stadje loopt iets achter op de rest van de wereld lijkt het. Er gebeurt niets, er is niets en het blijkt niets te zijn. Het zal ook wel niets worden. Niemand interesseert zich voor wat er in de haven gebeurt en of je er nu bent of niet, wat maakt het uit.
Het was een verschrikkelijk eind lopen naar de winkels en Jacqueline had alle geluk van de wereld toen ze zwaar bepakt en bezakt een lift kreeg van een aardige man. Na vier keer vragen waar en of ik kon betalen aan de havenmeester had hij geen zin of stond weer te kletsen. De volgende dag op de vraag of we water konden tanken en op de vraag of ik dan toch nog mocht betalen zei hij dat dat met het betalen wel goed zat en dat er vandaag water was op de ene steiger en MAÑANA water op onze steiger. No way Jose! We zijn maar even naar de andere steiger gevaren, hebben getankt en zijn vertrokken.

Fuerteventura is verder precies hetzelfde als Lanzarote maar de bergen zijn wel een stuk hoger. We hebben het wel een beetje gezien vinden we en we willen naar Gran Canaria. Het plan is om op het uiterste puntje van het eiland te ankeren en de volgende dag de oversteek te maken. Onderweg worden we opgelopen door een landgenoot. Ik vaar naar hem toe en Jacqueline pakt de marifoon en begint een gesprekje met hen. Eerst in het Engels natuurlijk vanwege onze vlag maar al snel krijgt hij door dat we Nederlanders zijn. Het blijken Aad en Bonnie te zijn en wat nog veel erger is ze komen uit Bergeijk!!. Toch niet te geloven he? Ze hebben hetzelfde plan als wij en 's avonds komen ze een borreltje bij ons drinken. (We doen iets fout want we komen nooit op een andere boot). Omdat het eiland zo'n hoge bergen heeft is er tot op een paar mijl op zee een zeer harde wind. Dit fenomeen komt op de Canarias vaak voor en deze gebieden worden acceleratiezones genoemd. We blijven maar wat verder op zee omdat het daar wat rustiger is en als we toch willen reven blijkt de Genua zo vast als een huis te zitten. Het touw is losjes (te losjes) opgerold en heeft zich met lussen en strikken vastgetrokken. Er is geen beweging in te krijgen!! We blijven dus maar ver van het land tot dat we bij de ankerplaats zijn. Het grootzeil wordt weggedraaid en we ankeren met de genua volledig uit. Het klappert enorm maar het anker houdt goed. Met veel vijven en zessen krijg ik de zaak weer in orde. Er is verder niets aan de hand maar we moeten wel in de gaten houden dat het betreffende lijntje zich voldoende strak oprolt zodat het niet kan stroppen. Iedere dag leer je weer wat bij en gelukkig deze keer weer zonder ongelukken.

Na een nogal onstuimige nacht, veel swell (gewiebel op lange golven), met Aad uren aan dek met alle lichten aan en ook nog een soort mijnwerkerslamp op zijn hoofd, wordt het ochtend. Wij hebben gelukkig toch redelijk geslapen met af en toe een controle over het dek. Aad en Bonnie zijn nog wakker van gisteren en zijn al weg. Wij gaan ook snel weg en heel in de verte voor ons zien we ze varen. Het wordt een prachtige tocht. Eerst verdwijnt Fuerteventura uit zicht, dan een hele tijd niets tot we in de verte door de lichte nevels de contouren van Gran Canaria zien. De wind komt precies uit de goede hoek en zet door dot een stevige 5 en zakt later weer naar kracht 3/4. Een prachtige tocht dus waarbij het aanlopen van het eiland wederom zo'n geweldige indruk op ons maakt dat we dat eigenlijk niet onder woorden kunnen brengen. Ik heb dat eens geprobeerd aan Gerty, de bijna schoonzus van me of de voordeurdeler van m'n zwager of hoe het ook heet (waarom trouwen ze eigenlijk niet?), uit te leggen. Hoewel ze best goed kan luisteren en op zich best verstandig en evenwichtig is begreep ze er niet veel van en ze zei dat ik nogal zwaar op de hand was en in feite ook dat ik niet zo flauw moest lullen. Ik ga het dus niet uitleggen maar we worden samen zo moe van het opdoen van deze indrukken dat we 's avonds als blokken in slaap vallen. Vanuit de verte zie je Las Palmas al liggen en het navigeren is een fluitje van een cent. Wel even oppassen voor de grote scheepvaart want het is een drukke haven en af en toe komt er een vleugelboot met volle vaart in of uit. We ankeren midden in een veld met wereldreizigers en hebben een mooie plaats met uitzicht op de boulevard. De volgende dag gaan we naar de haven-autoriteiten en de politie om ons in te klaren. Vriendelijke lui maar al een beetje in paniek omdat eind november de Atalantic Route Cruise (ARC) vanuit deze haven vertrekt. Aan de ARC doen ongeveer 250 schepen mee en we worden verzocht om rond de 15e weer te vertrekken vanwege de drukte. Geen probleem want twee weken lijkt ons meer dan genoeg.

Las Palmas is een leuke stad met veel winkeltjes, meer dan 1000, en nog meer eettentjes. Jacqueline kan haar hart ophalen en wel in El Corte Ingles. Een groot warenhuis, te vergelijken met de Bijenkorf. Jammer dat ze hier geen Dolle Dwaze Dagen kennen, want de prijzen zijn afschuwelijk hoog. Bovendien hebben ze geen zomerkleding meer, en om in 30 graden in een trui rond te lopen is ook niks. Voor mij is er een hoop te fietsen. Eenmaal ben ik echt de weg kwijtgeraakt en heb 4,5 uur op mijn fietske gezeten en heb meer dan 1500 meter hoogte bedwongen. Uitgemergeld, meer dood dan levend, heeft ze me opgevangen maar het was een hele belevenis. Na een paar dagen verschijnt ineens de Sparkling Too van René en Gerrie. We zijn hen al eerder tegengekomen in Camarinas en het klikt heel goed met ze en we hebben geregeld contact via internet. We hebben leuke dagen samen, René gaat een keer mee fietsen en de dames gaan de stad in. Ook gaan we een keer een dagje met de bus naar de andere kant van het eiland naar Playa del Ingles waar we vroeger een keer op vakantie zijn geweest. Weer een dagje toeristen kijken en naar de plekjes die we ons nog kunnen herinneren. Hoogtepunt is wel dat we een Nederlandse tent vinden waar we kroketten, patatjes oorlog, frikadellen en uitsmijters wegwerken alsof we in jaren niet gegeten hebben. Lekker zwemmen tussen de soms knalrode badgasten en 's avonds nog een menu-tje in een tentje waar je zo lekker irritant naar binnen wordt gedirigeerd.

We hebben het weer gezien en gaan op maandag 15-10 weer verder. Een mooi windje blaast ons in 9 uur naar Santa Cruz op Tenerife. We hebben weer dezelfde ervaringen tijdens deze reis. Goed zeilweer met de wind uit de goede hoek en voldoende wind. Op het laatst zelfs meer dan voldoende zodat we met een vaartje van 8,5 Kts!!! de laatste mijlen varen. Ook hier weer een acceleratiezone zodat ik ongeveer 4 mijl uit de kust de zeilen strijk en het laatste stukje op de motor doe.
Santa Cruz is mooier dan Las Palmas. De stad oogt veel verzorgder, de winkelstraten zijn mooier en de mensen zijn vriendelijker. Dinsdag zien we de Sparkling Too uit de verte met onze verrekijker aankomen. Ze leggen hun schip tegen dat van ons en we vieren de goede overtocht. René helpt me met het opsporen van een probleem in onze stroomvoorziening. Het blijkt dat twee van de vier accu's niet goed werken en na overleg met de dealer mogen we binnen de garantiebepaling twee nieuwe bestellen. Eens te meer een bewijs hoe goed Malo met zijn klanten omgaat!!

Op vrijdag huren we een auto en gaan het eiland verkennen. Eerst rijden we langs de prachtige noordkust en 's middags rijden we de hoogste berg van Spanje, de El Teide, op. Vanaf zeeniveau ga je tot meer dan 2400 meter hoogte. Enorme lavavelden en prachtige vergezichten vallen ons ten deel. Voor iedereen die Tenerife aandoet is dit een absolute aanrader. Omdat je boven de wolken zit kan je makkelijk een paar andere eilanden van de Canaries zien. La Gomera is vlakbij, La Palma een stuk verder maar het totaalgezicht van Gran Canaria was heel indrukwekkend. Dit eiland is ongeveer 80 Km groot en ligt op een afstand van 90 Km. Toch even een afstand van Eindhoven naar Utrecht wat je daar overziet. Een heerlijke dag en erg veel gelachen met die andere twee. Vooral toen ik met de lunch iets had besteld wat op inktvis leek in een absoluut zwarte saus. Het zag er niet uit. En natuurlijk, net toen Gerrie achter het stuur zat, op een binnenweggetje een helling opdoemde die nog maar net in de eerste versnelling genomen kon worden. Zelfs zij, met haar Sterling Moss stijl, zat peentjes te zweten toen het wagentje vervaarlijk begon te brommen.
We wachten nog even op de nieuwe accu's, die zouden maandag komen, en dan gaan we weer verder. We willen nog een paar dagen op de mooiste ankerplaats van de Canaries gaan liggen en dan door naar Los Christianos. Hier blijven we ook nog een paar dagen en dan gaan we weer een lange reis maken naar de Kaapverdische eilanden zo'n 1500 Km naar het zuiden.


Voor iedereen de hartelijke groeten en tot de volgende keer,

Hasta Luego,


Rob en Jacqueline

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer