09/09/2001 - El Rompido - Arecife (Lanzarote)

De oversteek

Zondag 9 september 2001.
Het is zover. We beginnen aan de oversteek naar Lanzarote ca. 600 mijl. Na eerst nog afscheid te hebben genomen van onze Deense vrienden en op de trompet "We'll meet again" te hebben gespeeld gaan we rustig op de motor de rivier af. Buiten blijkt er maar weinig wind te staan. Verder op de motor dus. Steeds sturen we 213 graden wat recht op het doel af is. Na een paar uurtjes komt er toch een beetje wind. Ja, precies uit het Zuid Westen, en daar moeten we naar toe! Toch zetten we het zeil op en kruisen op een slakkengangetje de goede richting in. Na een volle dag op zee zijn we pas 80 mijl opgeschoten. We moeten er maar aan wennen vinden we. Het is een zeiljacht en we nemen het weer zoals het is. Bij het verlaten van de Golf van Cadiz pikken we gelukkig steeds meer een noordelijke wind op. Dat schiet lekker op. Zeilden we eerst op het grote voorzeil (de genua), de kotterfok en het grootzeil maar met deze wind gaat het grootzeil er al gauw af. Alleen op de genua en de kotterfok stuurt onze windvaanstuurinrichting (Peter) uitstekend. Er zit bij ons dus niemand aan het roer en Peter doet al het werk. De windvaan doet het uitstekend en stuurt eigenlijk beter dan een mens. Zeker op den duur. Langzamerhand steekt er steeds meer wind op en de hele verdere reis blijft hij variëren tussen kracht 5 en 6 beaufort uit Noord - Noord Oostelijke richting. Vooral 's nachts trekt hij behoorlijk aan en pezen we met 7 - 7.5 knoop op ons doel af. We hebben tijdens de hele reis maar drie grote schepen gezien en voor de rest alleen maar water. Door de stevige wind staan er behoorlijke golven die ons van achteren inhalen. Soms kijk je tegen een muur van water op en lijkt het of de hele kuip vol zal komen te staan. Maar steeds gaat de Mary-Eliza mooi mee omhoog en soms surfen we een stukje met zo'n golf mee. Overdag zetten we de Genua over stuurboordkant en de kotterfok over bakboord. Dit is goed voor de snelheid maar het schip rolt enorm. Ook raken we hiermee iets van de koerslijn. Een paar dagen van rond de 150 mijl brengen ons snel bij ons einddoel. In de nacht van donderdag op vrijdag zien we in de verte al de lichtjes van Lanzarote. Als het later licht wordt zijn we stil van schoonheid die we zien. Lanzarote is een vulkanisch eiland en is zo kaal als een biljartbal. Er groeit helemaal niets. Maar vanaf zee bij het aanlopen en half voorbij varen van het eiland is het een prachtig gezicht. Nog steeds met een zesje van achteren hebben we de ingang van de haven zo gevonden en lopen we zonder een centje pijn binnen. Er zijn hier niet zoals in Nederland en omstreken mooie aanleg steigers en er moet binnen het havenbekken geankerd worden. We vinden een mooi plaatsje en droppen ons anker. Direct bellen we de ouders en zetten het op een zuipen. Na het tweede pilsje blijken we een meter of 30 te zijn verplaatst. Opnieuw ankeren dus. Na de eerste borrel blijkt dat het anker weer niet houdt. Jacqueline ligt al te pitten en ik ga maar op mijn post zitten om de veiligheid te controleren en te wachten dat ze weer wakker is. Daarna gaan we naar een ander gedeelte van de haven waar we midden tussen een Nieuw-Zeelandse clan gaan liggen. Hier houdt het anker wel goed en we hebben meteen een aantal gezellige buren. We hebben een goede reis gehad en we hebben keurig onze wachten gedraaid. 's Nachts slapen we om de beurt en overdag zijn we veel samen aan dek. Het eten onderweg was heel goed, complimenten Jacky, en we zijn monter aangekomen. Toch blijkt dat als je eenmaal stevig en vast stilligt we een dag nodig hebben om weer lekker uitgerust, schoongewassen en weer helemaal de oude te worden. Maar we hebben het weer gedaan, goed, zonder problemen en zoals gepland (zelfs nog een stuk sneller) en dat geeft ons beiden een goed gevoel. We gaan eens kijken wat her allemaal te beleven is. Even nog onze belevenissen van de laatste week in El Rompido. Het was echt een vakantiegevoel wat we daar hadden. Nu beginnen jullie waarschijnlijk te lachen, maar het is echt zo. Zeilers bezoeken een vakantieoord niet zoals de meeste vakantiegangers dat doen.

De laatste week in El Rompido hadden we het kei druk. We hadden nog 1 vaccinatie nodig voor Hepatitis A en Hepatitis B. Daarvoor moesten we naar Huelva, naar het ziekenhuis. Op verzoek van de dokter kochten we de inenting bij een apotheek. Blijkt het hier in Spanje ongeveer de helft goedkoper te zijn. Toen terug naar het ziekenhuis waar de assistente de spuit voor niks zette. De dokter en de assistente waren hartstikke geïnteresseerd waar we vandaan kwamen en wat we allemaal van plan waren. Met een ietwat stijve arm terug naar El Rompido, waar we 's avonds weer genoten van een overheerlijke tapa. Ze hadden een nieuw assortiment. We kregen van onze Ruben een tapa om te proberen. Het leek net frietje stoofvlees, maar dan met inktvis, hartstikke lekker. Ruben, de barkeeper van tapabar Ola zat hier al 4 maanden. Hij was wegens politieke redenen vertrokken uit Cuba. Van beroep een SW engineer. We hebben gezellige avonden met hem gehad en zijn nog een keer na zijn dienst bij hem thuis geweest, erg gastvrij. De laatste week veel opgetrokken met Christiaan, een Deen van 75. Ik hebwerkelijk in een deuk gelegen met hem. Op het eerste gezicht gaf je hem eind 50, hij was dus 75. Een charmante man, die voor 200% geniet van het leven. En vertellen dat hij kon. Samen met zijn vriend Mogens (66 jr) zeilen ze in een Catamaran van Spanje naar de Canarische Eilanden en misschien verder. Christiaan had de gewoonte om bij zijn salade 3 tenen knoflook te eten. Kun je wel nagaan hoe die rook. Dus wij ook maar aan de knoflook. Een tip voor de bezoekers, veel knoflook eten, anders is het niet te harden aan boord (grapje). Op het eerste gezicht dachten we 2 kerels, zien er goed uit, misschien een paartje. Maar nee hoor, Christiaan heeft 4 kinderen bij 4 verschillende vrouwen en Mogens heeft er ook een heleboel in Europa rondlopen. We zijn vele avonden met hun wezen eten, veel geouwehoerd en gelachen en afgesproken dat we elkaar weer terugzien op Tenerife.

We hebben ook de eerste gasten uit Nederland mogen verwelkomen, Dini en Frans Bastiaanssen. Dini en Frans hebben een schitterend huis in Monte Gordo in Portugal, ca, 5 km van de Spaanse grens. Ze zijn bezig met de bouw van een nieuw huis. Nou dat wordt net een kasteel, hartstikke mooi. Een perfecte ligging met uitzicht op zee. In het begin van de middag zijn ze bij ons aan boord geweest en s' middags zijn we met hun naar Monte Gordo gereden. We hebben er rond gekeken en hebben veel gebabbeld. Als klap op de vuurpijl werden we meegenomen naar een prima restaurantje op het strand waar we allemaal een enorme vis (tong) voorgeschoteld kregen. Een hartstikke leuke dag met weer eens gezellig Nederlands geklets.

We zijn nu alweer bijna een week op Lanzarote. Je zult het niet geloven maar de dagen vliegen voorbij. Hier in Arecife is het niet erg toeristisch. De toeristen die er zijn, zijn meestal zeilers. We gaan in ieder geval nog naar Puerto del Carmen. Gisteren zijn we naar Costa Teguise geweest op ons fietske. Niet ver maar voor Jacqueline ver genoeg. Een paar verraderlijke bulten en een enorme wind. Nee dan geef mij het bootje maar. Er zitten heel veel Engelsen en Duitsers. Over onze bevindingen een volgende keer meer.


Hasta Luego

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer