09-08-2001 Skipping Portugal

SKIPPING PORTUGAL Donderdag, 9 augustus verlaat de ME de mooie stek in Bayona. Al gauw is er voldoende wind en worden de zeilen gehesen. Nog een paar uurtjes zien we de ruige bergen van de Spaanse kust voorbijschuiven maar onze koers stuurt ons steeds verder de oceaan op. Als we bij de grens zijn is het land al bijna niet meer zichtbaar. Wel zet de wind steeds meer door. Hij komt uit het noorden en met hoge snelheid gaan we de goede richting in. Hoge snelheid betekent voor ons en gemiddelde van 7.5 - 7.6 knopen (ongeveer 14 km/h). De golven komen van achteren in en soms is het spectaculair om met zo'n grote joekel mee te surfen. Doordat we zo hard gaan en de gang van het schip onrustig is, met erg veel beweging, hebben we moeite om in de routine van het wacht lopen te komen. We eten wel wat maar ook dit gaat niet van harte. Zo blijft het de hele nacht. We zijn allebei wat vermoeid en de honger wil ook niet echt komen. Dan, ongeveer 50 mijl voor Lissabon, Rob ligt lekker te pitten.

AVERIJ
Jacqueline heeft de wacht en ziet tot haar grote schrik het hele voorzeil onder het schip verdwijnen. "Rooooooooob, Rooooooooooob!!!!!" klinkt het nogal verontrust. De schipper hoort de ondertoon, komt naar boven maar weet ook niet waar het zeil gebleven is. Na de eerste inspectie blijkt de genua-val (een kabel die het voorzeil naar de top van de mast trekt) gebroken en het zeil hant nog onder aan het voorstag onder de boot te bungelen. Wat een ramp, midden op zee, golven van 2 tot 3 meter, windkracht 5 en toch al niet zo lekker. Met vereende krachten weten we het zeil op dek te krijgen. Je bent dan toch opeens zo sterk als een beer. Dan krijg je pas in de gaten hoe groot die lap zeil is. Onze mast is 20 meter hoog en de krachten bovenin moeten enorm zijn. Daarna wordt het schip met de neus tegen de wind gelegd. Rob gaat met z'n gat precies voorop de boeg (preekstoel) zitten en voert de voorkant van het zeil in het sleufje en Jacqueline trekt op een lier het zeil met een reserve genua-val het zeil omhoog. Zo tegen de wind steigert het schip geweldig en helemaal op het puntje voorop is geen goede plaats. Het water en de kots vliegt alle kanten op en gelukkig heel ver weg. Nadat de klus geklaard is, leggen we het schip weer op de goede koers, controleren alles, ruimen alles even op en gaan we weer verder. Na een tijdje kruipt Rob weer in het warme nest. Op deze dag wordt het dan iets rustiger. Er staat nog steeds windkracht 5 maar het is toch iets minder. Met een bord spaghetti wordt de energie weer wat op peil gebracht en vanuit de kuip zien we 's avonds de lichtjes van Lissabon aan bakboord liggen. Onze reis naar het uiterste ZW-puntje van Europa, Cabo St. Vincente, verloopt rustig. De wind (3-4 beaufort) komt precies van achteren en kruisen we een beetje voor een aangename koers met minder geklapper van het zeil. Het ronden van Cabo St. Vincente was in één woord geweldig. Wat een prachtig gezicht. De ruige rotsen, de eenzame vuurtoren, badend in het licht, warmte en zeewind. Je kunt er vlak langs de rotsen varen en de twee Brabo-tjes zijn ervan onder de indruk. De weg naat het oosten start met een stevig halve wind (voor de kenners, en dat zijn jullie toch allemaal, de wind komt van de zijkant op het schip af. Ideaal. Fijne vaart en hoge snelheid). Midden in de nacht, als we langs de Algarve varen, zwakt hij steeds verder af. We zullen de laatste mijltjes op de motor gaan.

We hebben besloten naar BEl Rompido te gaan. Dit plaatsje ligt aan een rivier die vlak voordat die in zee stroomt ongeveer 10 km parallel aan het strand blijft lopen in oostelijke richting. Het is moeilijk om de ingang te vinden omdat het vanaf zee onzichtbaar lijkt en de ingang verplaatst zich ieder jaar zodat je aan een kaart ook niet veel hebt. Toch vinden we het. We varen enkele meters van het drukbezochte strand, tussen de zwemmers door !!!!!! Dan wordt het toch een riviermond en tussen honderden bootjes, zwemmers, waterfietsen, skijets en nog veel meer varen we door tot El Rompido waar géén toeristen zijn. We vinden hier een rustige ankerplaats voor de kleine botenwerf van een weggewaaide Duitser (die ook onze kabel maakt) en we zijn tevreden. Wat een leuk dorp. Wat een leuke huisjes. Wat is het bier er lekker. En tapa's. En het weer. We gaan er voorlopig van genieten hier.

Het is nu dinsdag
4 september, en genoten dat we hebben. Rob heeft bijna een kleine maand op zijn "ballen" gezeten. En Jacqueline heeft zich ook niet echt druk hoeven te maken. Alleen die keren dat ze Rob de mast in moest hijsen. Jeetje wat een gewicht. Zal de kilo's maar niet noemen, maar de meesten onder jullie kunnen er zich wel wat van voorstellen. We hebben ons kostelijk vermaakt in Sevilla. Met de bus naar het grote busstation in
Huelva en van daaruit de bus naar Sevilla. Een zeer luxe airconditioned bus, die er maar een klein uurtje mee bezig is om in het centrum van Sevilla te komen. Het was er stikke heet, ca. 40 graden, dus erg veel bezichtigd hebben we niet. Het Alcazar was wel indrukwekkend, met zijn grote ruimtes, en grote tuinen. De toeristische attracties afgelopen zoals de kathedraal, het stadhuis de oude joodse wijk, de brede Avenida de la Constitucion etc.etc. En natuurlijk een overheerlijke tapa met cerveza. Verder heeft Rob om de andere dag zich uit kunnen leven in de Duinen. We zijn er een keer toevallig in terechtgekomen. We zouden naar Huelva fietsen, ca. 25 km, enkele reis. Op de heenweg zaten we plotseling op een snelweg. Nou dat is dus echt niet aan te raden. We kwamen overigens wel andere fietsers tegen, dus gek waren we niet. We besloten om de terugweg een andere weg te nemen. Na een bezoekje aan Huelva, niet erg veel te zien, het was een feestdag die dag, via een andere weg terug. Toen kwamen we in de Duinen terecht, een mooi natuur gebied maar wel onmetelijk. Jacqueline zweet nog peentjes als ze eraan terug denkt. Met een verhit koppie achter Rob aanfietsen over mulle zandpaden. Ze leek wel een slak. Zonder verfrissingen in ca. 35 graden fietsen. Wat een ellende. Voor Rob big fun, hoe warmer hoe liever. Na ongeveer een uur rondgefietst te hebben in de duinen, hoorden we stemmen, we kwamen weer in de bewoonde wereld. Bij het eerste beste café, neergeploft en wel 2 liter vocht ingenomen. Toen nog 5 km terugfietsen. Snel ging het niet, maar toch gehaald. Dat nooit meer voor Jacqueline.

Toch zijn we samen nog vaak wezen fietsen. 's Morgens op tijd weg en 's middags voordat het echt heet wordt weer terug. We zijn een paar keer naar
Punta Umbria gefietst, naar Nuevo Portil en naar Cartaya. Allemaal leuke plaatsjes, niet super toeristisch, maar echt Spaans. We hebben ons als echte Spanjaarden gedragen, met in de middag niet te vergeten de SIESTA, en 's avonds een lekkere tapa, biertje of wijntje. We hebben ook een keer zelf een visje klaargemaakt. Een echte DORADA. De kop eraf hakken, lekker de ingewanden eruit pulleken en vullen en besprenkelen met knoflook en kruiden. Ja dat is effe watertanden als je dit leest. In een woord ZALIG. Vrijdag 17 augustus Rob zijn verjaardag gevierd, de boot versierd met vlaggetjes en de NUENENSE vlag gehesen, om toch nog effe dat Nuenen gevoel door je bloed te voelen stromen. Bij deze onze hartelijke dank voor de vele mailtjes, telefoontjes en SMS'jes. Te gek, om op 2000km afstand dit allemaal te mogen ontvangen. We hebben die dag lekker genoten. Na al de geruchten uit de Nuenense modewereld heeft Rob ook maar besloten om een fiets-tenue aan te schaffen zonder mouwen. Wel blits, gelukkig was dit te koop in Sevilla. Een drank zak voor op je rug onder het fietsen ziet Rob helemaal niet zitten (da's alleen voor homo's zegt hij), dus dat was niet nodig. Wel nog even een nieuw fietspompje, want, hoe raar het ook mag klinken, ook hier gaan dingetjes kapot aan Rob zijn fiets, en hij doet zo rustig aan.



In gedachten zijn we nu al aan het vertrekken, want a.s. zondag halen we het anker op om richting Lanzarote te gaan. We denken ongeveer een week onderweg te zijn. Zo gauw als we ons weer een beetje gesettled hebben daar horen jullie meer van ons.

HASTA LUEGO

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer