01/11/2001 -


De laatste week hebben we doorgebracht in Los Cristianos. Heel toeristisch, veel eettentjes, cafeetjes en live muziek, en een hoog fish and chips niveau. Maar het is nog steeds kleinschalig en het is er eigenlijk best leuk. We hebben onze laatste peseta's opgemaakt aan wat blikvoer, pinda's fruit en nog een tray bier. 1 November vertrekken we.

We starten de motor en halen het anker op. Daarna varen we rustig de haven uit om wat wind op te zoeken. Er is ons 4 tot 6 uit het Zuid Oosten voorspeld. Maar er komt helemaal niets. Windkracht nul! We laten de motor dus maar even aan denken we. Na 60 uur (!) zetten we hem toch maar af om gewoon op wind te wachten. En dat duurde nog wel even. Na een volle dag begon het een heel klein beetje te waaien. Na eindeloos geklapper van de zeilen hebben we onze enorm grote gennaker opgezet en ging het iets beter. Helaas duurde het niet lang en viel de wind weer helemaal weg. Dobberen dus. Pas na 9 dagen komen we aan in Mindelo op de Kaapverdische eilanden. We hebben over het hele stuk gemiddeld 3,75 kts gevaren. Een goede wandelaar, bijvoorbeeld Wim van Aken (8 km/h) zou het allemaal veel sneller doen ware het niet dat je onderweg geen cafés tegenkomt.
Tijdens deze reis hebben we geleerd om met windstiltes om te gaan, Dat betekent even terugschakelen in het koppie. Accepteren dat de natuur je dit geeft en dat je daar niets tegenin te brengen hebt. Dan maar extra lekker koken, een spelletje en je vooral niet te druk maken. Wel vangen we op dag 3 onze eerste vis. En da's geen kleintje! We halen een halve meter tonijn naar boven en hij weegt 20 kg, schatten we. Na hem met een flinke tik op zijn kop uit zijn lijden verlost te hebben wordt met een groot mes zijn kop eraf gesneden en de rest schoongemaakt. We snijden er 8 dikke plakken uit en zijn genoodzaakt wat we overhouden weer over boord te zetten. Het is gewoon zonde om zoveel kostelijk voedsel terug te moeten gooien. Jacqueline maakt met de eerste twee moten een fantastisch diner klaar. Hopen knoflook en andere kruiden maken het allemaal nog lekkerder. De volgende dag gaat er veel vis door de spaghetti. Dan weer een dag met een overdadig visdiner, dan weer wat er nog van de spaghetti over is. We kunnen geen vis meer zien of ruiken. En alles ruikt naar vis; De koelkast, de kajuit.

We hebben ook nog enkele bezoekers aan boord gehad, Terwijl we 300 mijl uit de kust varen komt er eerst een soort musje aangevlogen die zich totaal uitgeput onder onze kap nestelt en later komt er een jonge uil, die zich op een lier van de mast zet. Beiden zijn ze na een tijdje in de goede richting vertrokken maar het is onwaarschijnlijk dat ze het land zullen halen. Zo gebeurt er toch van alles onderweg, de vis, de vogels, veel - weinig of geen wind, scholen dolfijnen die soms meer dan een uur mee zwemmen en de gekste capriolen uithalen, zeilen wisselen, regenbuien, onweer aan de horizon en uiteindelijk zie je heel in de verte het eiland waar je naar toe wil. Aankomen is steeds een belevenis. Mindelo blijkt echt Afrikaans. Heel veel armoede, alles is kapot, de nieuwste boot die hier rondvaart is van ver voor 1930 etc. Maar mooie mensen vaak met een vriendelijke lach. Maar daarover volgende keer meer. Nu nog even een paar dagen uitrusten en het plan is om a.s. dinsdag 20 november te vertrekken voor de grote oversteek richting St. Lucia.

 

Hasta la pasta



Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer