22/10/2002 - Trinidad

Wij zijn inmiddels op Trinidad aangekomen Het is hier prachtig! Wij zitten in het noorden van het eiland in Chaguaramas, ongeveer 15 Km ten noorden van Port of Spain de hoofdstad. Het is hier minstens net zo groen als op Grenada en het is ook nogal heuvelachtig terwijl het in het zuiden veel vlakker is. Het is hier wel erg veel natter, vochtiger, regenachtiger en wateriger. November is sowieso de regenmaand en eigenlijk hebben we dit wel verwacht. Wij zij het constante zonnige klimaat van Margarita gewend maar ondanks de maar 240 km naar het oosten zitten we hier in een totaal ander klimaat.

Onze laatste weken in Margarita zijn nogal hectisch verlopen. We hadden beloofd het Brabantse stel wat we kenden mee terug te varen naar Trinidad. Alda en Bert hebben een rondreis door Venezuela gemaakt en zijn uiteindelijk op Margarita aangekomen om bij ons in te schepen. Omdat ik een SSB-radio, een radio waar je mee kunt ontvangen maar waarmee je ook kan zenden, besteld had in Amerika en omdat ik daarnaast big-problems had met een afsluiter van de WC vóór moest het vertrek even uitgesteld worden. Met groot materieel is de afsluiter uiteindelijk bezweken. In stukken kwam hij eraf en het laatste stuk moest met zaag hamer en beitel. Echter, niet zonder lek!! Omdat de hele huiddoorvoer meedraaide stroomde het water met straaltjes naar binnen. Van binnen dweilen en van buiten heb ik de zaak met een superspeciale tweecomponenten-pasta weer waterdicht gemaakt. Alles bij elkaar was het een paar dagen hard werken in die hitte. De SSB-radio was van hetzelfde laken een pak. Ik had alles in orde gemaakt zoals de kabels getrokken, aardleidingen aangesloten, antenne in de mast gemaakt en diverse draaddoorvoeren gemaakt. Daarnaast waren alle componenten al op hun plaats gemonteerd. Goya, de locale SSB-radio inbouwer komt aan boord en we solderen de hele handel netjes aan elkaar. Dan komt het hoogtepunt. Het aansluiten van de eigenlijke radio. Hij komt met een toekomstig voedingsdraad in de buurt van de accu's en de vonken springen al in het rond. De kast blijkt vol kortsluiting en hij adviseert me hem zonder open te maken terug testuren. Fijn!! Apparaatje van een slordige 5000 gulden en dan heb ik hem nog voor een prikkie. Dan moet er maar een pakje mee met FedEx. Na minstens tien keer Amerika bellen zijn we, de leverancier en ik, het er over eens. Wel eens een pakje verstuurt vanuit Margarita?

Na twee dagen heen en weer en vele formulieren verder (en minstens 20 km lopen tussen telefooncellen geldautomaten en het FedEx kantoortje) ben ik klaar en kan ik alleen maar hopen dat het ook nog een keer verstuurd wordt. Hopelijk krijgen we het nieuwe apparaat op Trinidad toegestuurd en een beetje snel graag.
Ondertussen krijgen we, samen met alle andere Nederlandse zeilers in de baai, van de Nederlandse honorair consul van Margarita een uitnodiging voor een ontbijt in een niet onaanzienlijk hotel. Er komt een Nederlands militair schip en die mannen komen ook samen met een aantal Venezolaanse hotemetoten. Ik trek voor de goede orde netjes een lange broek aan en omdat ik altijd wel voor een geintje te vinden ben doe ik ook een stropdas om. Gelukkig breng ik het niveau hiermee op een acceptabele hoogte want de rest is na zo'n lange tijd uit de beschaving al helemaal losgeslagen. De opmerkingen zijn dan ook niet van de lucht maar ik geil altijd zo lekker op een beetje aandacht.
Het ontbijt was om tien uur afgelopen en om elf uur zaten we aan boord op dat schip. Het was de Pelikaan, een soort bevoorradingsschip. Wij aan het kletsen met die mannen zeg. Allemaal zeevarenden, gesprekstof te over en een hele grote koelkast vol met bier. Om 19.00h werden we allemaal in een vrolijke stemming weer afgeleverd bij onze boten.

Dinsdag 22 oktober zijn we vertokken naar Trinidad. Een rot stuk. Stroom tegen, wind tegen en de boot helemaal vol met onze voorraden maar ook die van Alda en Bert. Ik had gezegd dat ze ook wel het een en ander mee kon nemen, omdat Margarita zo goedkoop is, zolang ze het spul maar in hun slaapkamer stouwden. Naast en tussen 12 kratten bier en de andere dozen kon Bert er nog net op zijn zij ertussen liggen slapen. Alda was naar de salon verbannen. We lagen dus vol, erg vol. Diesel, water, bagage en mensen brachten de boot nogal diep in het water. Na 28 uur bereiken we het doel. En nu liggen we dus in Trinidad.

Verrassing!!! De nieuwe SSB ligt al een week op ons te wachten. Men heeft al een nieuwe gestuurd.
Verrassing!!! Het totale bedrag is nogmaals van mijn bankaccount afgeschreven.

Nu zijn we ongeveer blut en ik klim enigszins rood aangelopen in de telefoon. Men belooft mij alles terug te storten maar ik ben nog niet echt overtuigd. Voorlopig zal ik iedere dag het internetcafé opzoeken om de zaak te controleren. De SSB-radio werkt nu uitstekend en we kunnen met gemak met de achterblijvers op Margarita babbelen maar met hetzelfde gemak kletsen we nu over de gehele Atlantische oceaan.

De windgenerator die we zo hard nodig hebben voor onze stroomvoorziening is reeds besteld. Daarnaast staat de supergiftige antifouling, speciaal voor lange reizen in tropisch water, in de kast. We gaan dit goedje op de onderkant van de boot zetten nadat we in Nederland zijn geweest en we hopen hier zonder problemen van aangroei e.d. Nieuw-Zeeland mee te halen. Er wacht dus nog een beetje werk maar dat zal wel zo blijven zolang we op de boot zijn. Ondertussen vermaken wij ons met de vele activiteiten die hier georganiseerd worden. Er is op Trinidad een grote zeilersgemeenschap en er wordt van alles georganiseerd. Borrels, etentjes, sociale activiteiten, uitstapjes, muziek, lunches etc. Daarnaast kan je hier alles kopen voor grote en kleine boten en er wordt flink geklust. Het Hindoestaanse feest Divali was een bijzondere ervaring. Na een bezoek aan een tempel waar de achtergrond van het feest werd duidelijk gemaakt gingen we naar een dorpje vlak bij Chaguanas, halverwege het eiland. Het zuiden van Trinidad wordt bijna alleen bewoond door Indiërs en er zijn zeer veel Hindi. Het hele dorp was verlicht met olie-lichtjes en lampjes. Er was vuurwerk en muziek. Vele localen in hun prachtige kleding paradeerden door de straten. Met voor ons ongekende vriendelijkheid en gastvrijheid werden we daar ontvangen. Steeds weer werd je wat lekkers toegestopt of kreeg je wat te drinken en velen beginnen gewoon een praatje met je. Ook werden we steeds uitgenodigd om in hun tempels rond te kijken. We vonden het knap vervelend dat de bus weer vertok.

Voorlopig dus nog een paar weken Trinidad voordat we weer verkassen naar Martinique. Daar gaan we ons weer voorbereiden op de reis naar Nederland en zullen we de truien en sokken weer op moeten zoeken.

Voor nu aan iedereen de groeten en tot binnenkort,



Rob en Jacqueline

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer