25-11-2003 - Bonaire

Hallo beste meezeilers!

Na onze heerlijke tijd op en rond Las Aves zijn we aangekomen op Bonaire. Halverwege de zeiltocht, onder onze grote gennaker, hoorden we voor het eerst sinds lange tijd weer Nederlands uit onze radio komen. Nou ja, Nederlands? Het leek er in ieder geval veel op en het meeste konden we wel verstaan. Af en toe een leuk muziekje en de stemming aan boord is prima. ’s Middags rond half 5 liggen we aan de verplichte moorring want ankeren is op Bonaire niet toegestaan. Wat is dit een leuk eiland!!! Eigenlijk is er maar één dorp op het eiland en wij liggen er precies voor. Er zijn hier, voor ons heel fijn, allerlei Nederlandse producten te koop en we eten ons helemaal vast in de oude kaas, rolmopsen, drop enz, enz. Om weer eens iets aan de conditie te doen pakken we de fiets. Eerst ga ik een keer naar het zuiden over de zoutplaten maar ik trap me te barsten tegen de wind in. Daarom besluiten we de gezamenlijke fietstocht naar het noordelijke gedeelte van het eiland te doen. Het is wel geweldig heet maar de heuvels zijn niet te hoog en er is onder weg veel te zien. We stoppen even aan de noordelijke kust waar de Caribische zee in volle geweld op de rotsen beukt. Dat blijft toch altijd een indrukwekkend gezicht. Later stoppen we nog even in een miniscuul plaatsje om een cola’tje te kopen en moeten dan toch wel een lange steile heuvel op. De terugweg langs de kust is prachtig. Gelukkig zitten we aan de lijzijde van het eiland dus de wind valt wel mee maar het is HEEEEET. Het wordt Jacqueline eigenlijk een beetje teveel en ik stel voor om even lekker de zee in te duiken. Meteen wordt gevraagd hoe ik dat in ’s hemelsnaam in m’n hoofd kan krijgen want mevrouw heeft haar zwempak niet bij zich...... De hitte breekt de weerstand en we springen beiden in onze blote kont in zee. Daar knapt een mens van op, heerlijk! Dat was een mooie tocht en we kijken er met plezier op terug. Als na een dag of tien iedereen in het dorp ons langzamerhand groet lijkt het tijd om weer verder te gaan. Uitklaren bij customs en immigration en vertrekken dus.

Curaçao

Met een rustig windje worden we naar Curaçao geblazen. We zoeken de ingang naar het Spaanse water en zoeken daar een mooi plaatsje uit. Er is ons verteld dat het er altijd hard waait maar tot nog toe is het bijna altijd windstil. ’s Nachts is het daarom ook lastig heet aan boord en hebben we af en toe last van muggen. Curaçao is niet echt wat we er van verwacht hadden. Het eiland is niet zo mooi en we moeten met de bus of een ½ uur fietsen om in Willemstad te komen. Willemstad is wel weer leuk en je kunt er dagen rondlopen om naar de mensen te kijken en rond te neuzen in kleine winkeltjes. We lenen een auto en gaan het eiland rond maar dat is niet spectaculair. Gelukkig krijgen we op een goede dag de melding dat onze in Amerika bestelde laptop is aangekomen. Ik pak mijn fiets en denk hem even op te halen. Fout... Eerst naar de transporteur die een document voor me maakt, dan naar de customs in Punda, dan terug naar de ME want iedereen luncht, dan naar de customs bij de Freezone om 7,50 gulden te betalen en dan terug naar de transporteur. Na 45 Km fietsen en 4X met de dinghy kom ik met PC aan op de boot. Wat een feest. Weer een PC. We kunnen weer navigeren, mailtjes en verslagen maken en ik kan eindelijk mijn Pactor modem gaan aansluiten en testen. En dan blijkt opeens alles nog te werken ook.....
We werken nog wat punten van onze “to do” lijst af en we weten dat maandag het andere pakje, met de nieuwe verrekijker, zal komen.
Dan maken we een onvergetelijke fout. Er staat niets meer op onze lijst en we krijgen het laatste pakje binnen. We zeggen op een onbewaakt ogenblik tegen elkaar: “WE ZIJN KLAAR”. Fout, fout, fout, fout...! Zoiets mag je op een boot nooit zeggen. Als we ’s nachts in bed liggen gebeurt het. Een lichtflits en gelijk een daverende knal. Ik ben meteen wakker en loop snel naar het trapje om rond te kijken. Er is egenlijk niets te zien maar meteen komt er weer een lichtflits en geluid tegelijk. We schrikken ons kapot. Jacqueline komt ook uit haar bed en vraagt of ik de VHF-radio heb uitgezet. Niet dus. De koelkast doet het ook niet meer. We gaan op onderzoek uit en ontdekken geen enkel apparaat wat het nog doet. Buiten gaat het nog flink door en nog vier andere boten worden ook geraakt. We zijn totaal van de kaart. Ik pak m’n schroevendraaier maar heb geen idee wat ik aan moet pakken. De lijst van kapotte dingen is eindeloos en het is midden in de nacht. We gaan maar terug naar bed en proberen maar weer wat te slapen. Dat lukt natuurlijk niet echt maar we blijven toch maar liggen.
’s Morgens wordt de lijst alleen maar langer en het blijkt dat we zelf geen stroom meer kunnen maken. De beide dikke alternators met hun controllers die op de motor zitten zijn ook kapot. De ellende is niet meer te overzien. Gelukkig ligt er een eindje verder op een Nederlander die ook nog eens electronicus is. Hij komt eens kijken en helpt mee de zaak te inventariseren. Uiteindelijk worden een aantal buren gecharterd en wordt de ME door een aantal dinghy’s naast de Sol geduwd en vastgesjord. Er wordt een stroomdraad gelegd en we hebben weer power aan boord. We gaan de verzekering bellen en we horen dat we de apparatuur moeten laten testen door een proffesioneel bureau en dat er de 20e , negen dagen later dus, een verzekeringsexpert komt. We demonteren de zaak maar vast en maken alle apparaten open. Het ziet er niet uit van binnen. Alle electronica vertoont duidelijk sporen van de inslag. We laten het allemaal aan Radio Holland zien en die keuren alles af. Als we het dipje een beetje verwerkt hebben gaan we maar vast op zoek naar de nieuwe spullen die we nodig hebben op internet en we zoeken alle oude bonnen bij elkaar. Gelukkig zijn de prijzen in Amerika beter dan in Europa en we hopen de defecte zaken te kunnen herstellen met het verzekeringsgeld. De 20e maak ik een deal met de verzekeringsman en we kunnen dan weer gaan wachten op de langzaamdraaiende molens voordat eruitbetaald wordt. Ondertussen dood ik de tijd om scherp te onderhandelen met Amerikaanse leveranciers om zoveel mogelijk spullen te kunnen vervangen.

Zover zijn we nu. We zullen een behoorlijke achterstand oplopen in ons reisschema en onze beurs wordt er niet dikker van. Maar we zijn weer vol goede moed en ik leer m’n schip wel erg goed kennen. We moeten veel en lang wachten maar gelukkig kunnen we hier fantastisch zwemmen en dat doen we dan ook iedere dag. We laten direct weten als we weer op orde zijn en we willen graag verder. Voor de thuisblijvers hopen we dat dit soort tegenslagen jullie bespaard blijven en we bedanken jullie voor de talloze hartverwarmende reacties en goede raad.

Tot de volgende keer.


Robert & Jacqueline

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer