15-03-2004 - Naar Ecuador

Ahoy landrotten. Hier weer een berichtje van de Mary-Eliza. De laatste tijd zit er de vaart goed in en we liggen weer op schema. In het laatste verslag zijn we net het Panamakanaal gepasseerd en daar gaan we weer verder.

Panama-City is een grote stad. Het is een ratjetoe van enkele rijke wijken en veel grote arme wijken. We worden er herhaaldelijk op gewezen waar we wel en niet kunnen komen want er zijn plaatsen waar je voor een paar schoenen pardoes tegen een mes op kan lopen. Gelukkig word je al door de lokalen teruggestuurd als je een verkeerde straat in loopt. We slaan de noodzakelijke zaken in en slagen er ter elfder ure in de gevonden dinghy te verkopen. We denken een mooie winst te hebben maar daarover straks meer. We kopen in ieder geval nog een desktop als backup voor onze laptop omdat we veel op de computer navigeren zodat we niet meteen met de handen in het haar zitten als deze uitvalt. We hebben overigens ook nog de hele kaartenwinkel aan boord tot de straat van Malakka.

We vertrekken naar de eilandengroep Las Perlas. Eerst liggen we voor een toeristen-eiland en later gaan we naar een onbewoond eiland waar we een grote baai helemaal voor ons zelf hebben. We moeten echter een beetje opschieten want Kees komt en na een paar dagen vertrekken we naar Ecuador. Het plan is om naar Salinas te gaan maar het gaat allemaal erg traag. Er staat nauwelijks wind en als er wind is dan precies tegen. Daarnaast verandert de stroom die we de eerste dag mee hadden in een tegenstroom van minstens 1,5 knoop tegen. Toch rommelen we aardig de richting in met af en toe wat zeilen en wat stukken op de motor. De motor blaast wat witte rook uit en er komt niet zo veel koelwater mee naar buiten en we maken ons wat ongerust. Na een dag of vijf met stroom tegen en weinig wind tegen, zodat je dus eigenlijk geen meter dichterbij komt, besluiten we i.v.m. onze deadline op de motor naar Manta te varen. Dat is een stuk dichterbij en ligt ook wat dichter bij Quito.

De motor draait steeds slechter en verliest langzamerhand zijn vermogen. Er is iets goed mis! De brandstofmeter loopt wel erg snel terug maar we denken het te halen. Niet dus........ Onze geroemde dikke diesel houdt er mee op! Het verbruik is de laatste uren ver boven normaal geweest en 12 mijl voor de haven is de laatste druppel verbruikt. Met windkracht één en stroom tegen gaat het niet lukken. We hebben ook geen zin om hier stuurloos rond te dobberen want we zijn veel te dicht bij land. We laten de dinghy te water, monteren onze 10 PK Honda erop en nemen een lang touw. De schipper gaat in de dinghy en z’n maat gaat achter het roer van de M-E. Trekken maar. Het blijkt nog niet zo’n eenvoudige klus maar het hele spul krijgt weer een beetje vaart. We hopen voor donker binnen te komen maar dat gaat net niet lukken. (Dat is hetzelfde als “Het lukt helemaal niet”). In het donker varen we Manta in. Er zijn daar een paar grote dokken voor zeeschepen en er liggen zo’n 500 visserschepen voor anker. Zoek het maar uit schipper. We hebben zowat alle VHF-kanalen gebruikt om hulp te roepen maar zelfs op het goede Spaans van Jacqueline krijgen we alleen doodse stilte terug. Daar gaan we dan tussen al die boten door. Het hart klopt in m’n keel en Jacqueline wordt bijna gek van de spanning. Bijna helemaal op het eindpunt waar we vast zouden lopen in de mêlee ligt daar opeens een schip van de coastguard. Op mijn geroep staan ze ons een beetje wezenloos aan te kijken maar er is ook iemand zo slim om in een dinghy te springen en ons te helpen. We worden naar de Manta-Yachtclub geholpen en worden uiteindelijk aan een moorring afgemeerd die groot genoeg is om een kano aan vast te leggen. De volgende dag ga ik maar tussen twee (eigen) ankers liggen die ik met de dinghy uitbreng want de yachtclub heeft niets wat onze boot op z’n plaats kan houden. Spannend? Iets geleerd? Ik dacht het wel.

Het probleem van de motor is veroorzaakt door een piepklein onderdeel wat door uit te vallen er wel voor zorgde dat er zeewater in de cilinders kwam. Er is nu een grondige servicebeurt gedaan en de totale winst van de gevonden dinghy is er in verdwenen. Daarnaast kan je je afvragen of het verstandig is met een dinghy een boot van 18 ton zo’n gebied in te varen. Van de andere kant zonder wind op zee en door de stroom de kant opgezet worden is ook niet zo’n goede optie. We hebben het er in ieder geval goed van af gebracht en we hebben gebruik gemaakt van de windstilte. Als er wel wind was geweest hadden we zeker een andere oplossing gekozen. En als het moet dan moet het.

We zijn weer een beetje wijzer geworden en gaan verder met de gebruikelijke zaken. Waar haal ik een goede monteur vandaan? Hoe krijg ik de onderdelen hier? Kunnen we hier ook ergens wat te eten krijgen en misschien ook wat te drinken? Gelukkig zijn we inmiddels mans genoeg om al dat soort dingen in no-time op te lossen. Manta is overigens een typisch Zuid-Amerikaanse stad met veel arme mensen. Er is echter niet veel criminaliteit en we voelen er ons prima thuis. Bij de yachtclub zijn ze heel behulpzaam en weten op al onze vragen een antwoord. Zo weten ze dus ook een goede monteur te vinden. Vader en zoon komen 3 dagen voor ons vertrek naar Quito de motor totaal uit elkaar halen. Rob zijn gezicht wordt steeds somberder, hoe krijgen ze in godsnaam alles straks weer in elkaar. Er moeten nieuwe onderdelen voor komen. Gelukkig zit er in Manta een Yanmar dealer die wel alles moet bestellen, maar er wel voor kan zorgen dat de onderdelen spoedig in Ecuador zijn. Ja daar gaat je winst dan, 40% invoerbelasting. Toch is het maar beter dat we de problemen nu constateren dan ergens midden in de Pacific.

We hebben er allebei een goed gevoel over dat vader en zoon onze motor weer kunnen repareren. Vrijdag’s komt pa nog even de overgebleven onderdelen in de motorruimte in de olie zetten. Het is een bende op de boot en het is maar goed dat we er even tussenuit kunnen.

De lange broeken, sokken, truien en schoenen worden weer uit het vooronder tevoorschijn getoverd. Even geen zorgen over de motor en we kijken beiden uit naar het weerzien met Kees. Rob bevestigt een paar alarmpjes (onzichtbaar) en gepakt en gezakt stappen we zaterdagochtend 6 maart om 07.00 uur in de bus naar Quito. Klaar voor een nieuw avontuur, maar hierover meer de volgende keer.

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer