8 april 2002 - Martinique

CARNAVAL 2002 TOT HET VERTREK NAAR DE GRENADINES

 

Volgens onze maatstaven was carnaval 2002 een flop. Nog te veel stilstaan bij het Eindhovense en Nuenense carnaval. Het eerst na 20 jaar geen kroegentocht met Elly, geen misselijk gevoel, daarentegen zo fit als een hoentje. Hier op Martinique moet je echt in de hoofdstad wezen. Alle dorpjes eromheen beleven het carnaval op hun eigen manier. In Le Marin, reed er een grote vrachtwagen rond met kei harde muziek en heel veel jeugd dansend er achter. Het lijkt heel wat, 3 keer gaat hij door het dorp en dan is het afgelopen. Dan rijden ze ook nog in hartstikke oude, kapotte auto's rond. Ze racen door de straten met kapotte uitlaten, geen deuren of ramen meer erin, en meestal bestuurd door travestieten of wat daarop lijkt. Aswoensdag is de dag, geen vastendag zoals bij ons, maar de laatste dag van carnaval, waarin iedereen uitgedost gaat in de kleuren zwart/wit. Wij deden natuurlijk gewoon mee. Cafeés waren niet open, dus we kochten maar een blikje bier in de supermarkt, en bekeken de rondhossende massa. Wel leuk, maar onze verwachtingen waren toch anders.

Na carnaval haalden we het anker weer op en gingen erop uit om alle baaien van Martinique te gaan verkennen. In Le Marin ontmoetten we de Jake weer, die we voor het laatst op de Kaapverden gezien hadden. Ze gingen al weer richting het noorden om aan de terugreis te beginnen, alsook de Nexus en de Deese. Zo zie je maar dat 1 jaar wel erg kort is. We hebben nog gezellig met elkaar gekletst en de ervaringen uitgewisseld. We trekken al enige weken op met Alda en Bert van Cést la vie. We kennen hen nog van St. Lucia. We lagen in Rodney Bay en ineens zag ik een boot binnenkomen met Eindhoven er achterop. Een boot uit mijn geboortestad. Er op af natuurlijk. Het klikte meteen en we raken niet uitgekletst. Onder het genot van lekkere drankjes proberen de vrouwen de mannen te verslaan bij pictionary en jeu de boules. De mannen zijn een keer gaan fietsen, terwijl de vrouwen gingen winkelen in een overdekt warenhuis La Galeria. Volgens mij waren wij vermoeider dan de mannen. Van dat slenteren wordt je dus echt moe, zijn we niet meer gewend. We hebben dus alles op ons dooie gemak gedaan en zijn 20 maart richting het vliegveld gevaren. Eerst naar Grand Anse Dárlet om nog effe lekker te zwemmen en daarna naar de kreek Cohe de Lamentin. De hele vrijdag gebruikt om schoon schip te maken en alles in gereedheid te brengen voor onze eerst gast Kees, mijn broer.

En daar was tie dan, heel apart om je broer na 9 maanden weer te zien. Het vliegtuig was keurig op tijd geland, de bagage was er snel, dus we konden gauw het vliegveld verlaten op naar de Mary-Eliza. Het was een half uurtje lopen, lang genoeg voor onze Kees met zijn lange broek dikke sokken en warme schoenen. Hup de dinghy (bijboot) in en vol gas naar de Mary- Eliza waar de champagne koud stond. We hebben die avond tot in de late uurtjes gekletst. Voor Kees zijn gevoel was het inmiddels ochtend, maar hij was moe genoeg om toch ook nog even te dutten. We hebben een enorm gezellige tijd gehad met een druk programma. Om de andere dag gingen we zeilen en om de andere dag gingen de mannen fietsen. Dat fietsen op een tropisch eiland is een vak apart. Het is er natuurlijk verschrikkelijk heet en vooral op Martinique zijn er bijzonder steile wegen te vinden. Rob is bestand tegen die hitte. Hij transpireert enorm en de straaltjes lopen van zijn lijf. Bezoekers, dus ook Kees (met helm en een soort vrouwensjaaltje daaronder, handschoenen en dan ook nog sokken!!!), moeten eerst acclimatiseren maar dan nog is het de vraag of je tegen de hitte bestand bent. Kees had daar ook moeite mee dus om de snelheid te halen waarmee thuis gereden kan worden dat kan je hier wel vergeten. Desondanks hebben de heren prachtige tochten gemaakt door het regenwoud met zijn bloemenpracht en exotische bomen en planten, met uitzichten over alle kanten van het eiland, over zeer steile weggetjes en tot op 700 meter hoogte. Zelfs met de meegenomen "Camelbag" (een drinkzak) met twee liter drank op zijn rug kwam Kees meestal zo dorstig thuis dat er een serieuze aanslag op onze biervoorraad werd gedaan. Och, en als hij daarna 's middags zijn schoonheidsslaapje had gedaan dan ging het wel weer.

Met de pasen hebben we een auto gehuurd en hebben zowat het hele eiland afgetufd. We kwamen door de prachtigste regenwouden en hebben een bezoek gebracht aan de botanische tuin La Balata. Martinique is een schitterend eiland waar de kerststerren, en nog veel meer mooie bloemen en planten gewoon in het wild groeien. Rond 16.00 uur belandden we in het dorpje Robert. Het centrum was afgezet en er liepen nogal wat politiemannen rond. Dus even kijken wat er aan de hand was. Dhr. Jospin, president van Frankrijk, kwam op bezoek. Natuurlijk wel een geliefd persoon want er gaat een hoop Frans (en Europees) geld naar Martinique. En alles op z'n boerenfluitje, geen dranghekken en geen overdreven veiligheidsmaatregelen. Nee echt een Caribisch sfeertje. Lekker een paar ijskoude biertjes gedronken en weer op huis aan. Het zeilen ging Kees hartstikke goed af, hoe wilder hoe liever. We zijn helemaal in het noorden in St. Pierre geweest en natuurlijk in onze thuishaven Le Marin. Gemiddeld hebben we toch wel windkracht 5 a 6 en zelfs 7 gehad. Kees had er geen moeite mee en het leek wel of het zijn dagelijkse bezigheid was om achter het roer te staan.
Na een paar uur varen ben je best wel moe, van de wind en de zon en de bewegingen die de boot maakt. Een siesta is dan ook niet misplaatst. Daarna even een duik in het water, of lekker snorkelen, en dan happy hour. Ja het zeilersleven is zo slecht nog niet. Onze stamkroeg Carene in Le Marin was jammer genoeg met de pasen gesloten. Maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben een avondje gezellig gebarbecued bij Alda en Bert en in de Auberge lekkere armpjes en zuignapjes van een octopus gegeten, niet dan Kees???
Het was alweer snel 3 april, de dag dat Kees weer terug zou vliegen. Nog even afscheid nemen van Alda en Bert, waarop Bert vertelde dat hij de ontmoeting met Kees verrijkend vondt...
Om 10.00 uur anker op en richting Cohe de Lamentin. Onderweg konden we mooi een bui ontwijken. Rond 15.00 waren we op de plaats van bestemming. Kees maakte nog even zijn verslag af op de laptop. Hij had iedere dag hard gewerkt aan het verslag van zijn bezoek. Af en toe zat hij gewoon te grinniken. Wij waren dus zeer benieuwd wat hij er van gemaakt had. Maar het noodlot sloeg toe. Bij het intikken van de laatste alinea begaf de PC het en we kregen hem niet meer aan de gang. Waarschijnlijk een probleem met de voeding. Echt balen dus, voor Kees en voor ons. We proberen de laptop zsm te laten repareren, want we zijn natuurlijk reuze nieuwsgierig naar de bevindingen van Kees. Hier in le Marin lukt het niet meer, dus hopelijk op een van onze volgende bestemmingen.
Om 19.00 uur verlieten we de Mary-Eliza, om weer via de dinghy en een korte wandeling Kees weg te brengen naar het vliegveld. Onderweg werden we meegenomen door een Française met de auto al helemaal vol met kinderen. We konden er met de bagage nog net bij en het scheelde toch weer een kwartier lopen. Kees weer in lange broek met dikke sokken en warme schoenen aan. Op naar het koude Nederland. Na een knuffel, traantjes en een zwaai verdween Kees in de vertrekhal. Een raar gevoel, weer met z'n 2-en aan boord. Maar snel de logeerplaats opgeruimd en alles in zijn normale staat teruggebracht. De volgende dag weer naar le Marin. Met een harde tegenwind kracht 6 a 7 kwamen we behoorlijk vermoeid aan. We gaan ons weer voorbereiden op andere eilanden. Het plan is om dinsdag 9 april af te zakken naar de Grenadines en vandaar uit naar Grenada en Isla Margarita. We kijken nu alweer uit naar de bezoeken van Frans en Carmen en Rita en Hans.

We zijn ongeveer 4 maanden op Martinique geweest (met een paar weken op St.Lucia), tijd om te verkassen. We hebben een hele fijne tijd gehad hier op Martinique. Tot een volgende keer.

Groeten van Jacqueline en Rob

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer