Augustus 2004 - De Society Eilanden

Eindelijk hebben we Tahiti verlaten. Zoals al verteld in ons vorige verslag heeft Tahiti ons hart niet echt gestolen. Dit had natuurlijk te maken met de vervelende ankerplaats, alles was er hartstikke duur en je moest altijd hartstikke lang op alles wachten. Moorea daarentegen was hartstikke fijn. We hadden een schitterende ankerplaats en we hebben ons goed vermaakt. Rob heeft het eiland rondgefietst, voor normale mensen een dagtocht, maar voor hem een tochtje van 3 uur. We hebben veel gewandeld langs ananas en vanillevelden en we hebben genoten van de schitterende uitzichten. Er was een goede supermarkt dichtbij de ankerplaats en s’morgens werd je wakker omringd door de geur van versgebakken stokbrood. Rob ging dan ook iedere morgen om 07.00 uur een vergebakken baquette halen. De natuur is er schitterend. Toen we de baai naderden zagen we op 5 meter afstand een walvis die net met zijn staart onder water verdween. Dat is toch wel een gigantisch gezicht.

Het volgende eiland was Huahine. We lagen er in kristalhelder water, maar veel koraal, dus als het een beetje waait dan maakt de ketting nogal een herrie langs al die stenen. Je had er niet zoveel mogelijkheden om te wandelen. Aan de overkant van Huahine ligt Raiatea en Tahaa twee eilanden binnen één groot rif. We hadden een mooie tocht en vol zeil gingen we door de pas naar binnen. Alle eilanden zijn omringd door een rif, je hebt soms meerdere passen om er doorheen te gaan. Het blijft altijd opletten natuurlijk en het stroomt enorm, maar de Fransen hebben alles goed beboeid, dus eigenlijk kan er niets mis gaan.
In Raiatea hebben we aan de stadskade gelegen. Je kunt hier gratis liggen en eventueel diesel tanken en water halen. Je kunt naar de welbekende Champion supermarkt, wie kent hem niet na diverse vakanties in Frankrijk, en zo met je winkelwagentje naar de boot lopen. Toch wel makkelijk. Op Tahaa hebben we weer eens gesnorkeld, niet zo spectaculair als in de Tuamotus maar toch wel weer mooi. Ook hebben we weer een wandeling gemaakt van de ene kant van het eiland naar de andere kant. Een wandeling door het tropisch regenwoud met diverse bananen- en papajabomen, vanille en hier en daar loslopende koeien. Voor ons, die altijd zo weinig bewegen, een hele inspanning om het hoogteverschil te nemen. Maar het is heerlijk om zo door de natuur te lopen en de vergezichten zijn adembenemend.

We gaan weer verder naar het bekende Bora-Bora. We nemen weer een nauwe doorgang en er staat een hoge deining. Ik heb het niet meer van de zenuwen maar mijn schipper ziet het allemaal uitstekend en zeilt zonder blikken of blozen naar buiten. Het tochtje naar Bora-Bora is gemakkelijk en we kiezen een idyllisch plekje uit voor een motu. Een motu is een klein bij-eilandje bij het hoofdeiland en er zijn er nogal wat van. Met de dinghy is het dan ongeveer tien minuten naar het dorp dus liggen we lekker ver van de gemiddelde toerist af dan hebben ze gaan last van ons. Het verblijf is er heerlijk. Je ziet er roggen om je boot zwemmen. Dan maken we een klein foutje. We horen dat de hoge rots van Bora-Bora te beklimmen is. Stevige schoenen aan en erop af. Het is er zo steil dat je jezelf aan boomwortels en ander bosmateriaal omhoog moet hijsen. Op heel moeilijke stukken hangt er een stuk touw. We zijn een paar uurtjes bezig maar we komen al aardig bij de top. Gelukkig hebben we eerder op Tahaa een beetje geoefend anders hadden we het echt niet gehaald. Het uitzicht op het topje was de hele klauterpartij zeker waard maar O,O, wat hebben we afgezien op de weg terug. Onze spieren zijn dat echt niet gewent en we hebben dagen daarna pijn in onze benen gehad. Bij aankomst op de boot krijgen we meteen bezoek van de buurman die ons verteld dat er voor ’s avonds een BBQ is georganiseerd op de motu. Uiteraard gaan wij er dan naar toe met een lappie vlees en grote hoeveelheden bier want we hadden grote dorst gekregen die dag. Jullie begrijpen het allemaal. We hebben een heerlijke tijd gehad op Bora-Bora en we zullen het niet gauw vergeten. Dit is het laatste eiland wat we aan doen van Frans-Polynesie. We hebben dingen gezien die we alleen nog maar van de plaatjes kenden. We hebben prachtig weer gehad maar ook nogal wat ellende met wind en squalls. We zijn ook blij dat we het frans-bestuurde gebied eindelijk gaan verlaten omdat er toch wel een dikke franse stempel op staat. Overal zijn baguettes te koop, zijn dezelfde postkantoortjes te vinden en moeten we naar dezelfde gendarmerie-kantoortjes. Overal zie je dezelfde bouwpakket huisjes en komen we steeds gesubsidieerde constructies tegen die helemaal niet in de omgeving passen. Polynesie-Francaise au revoir en op naar Samoa. We laten Amerikaans Samoa aan bakboord liggen en nemen de noordelijk route van 1300 mijl. Helaas valt de verjaardag van Rob ergens halverwege. Hij wordt nu 50 en het kan niet uitbundig gevierd worden. Ik heb de hele boot versierd vol met a-4tjes van 50 jaar erop en de diverse vlaggetjes wapperen door de kajuit. In opperbeste stemming vieren we de dag, met een uitgebreid happy hour en een door Rob uitgezocht diner. Geen visje deze keer maar zuurkool stamp met spek. Zo’n stamp smaakt altijd lekker op zee en zo gaan we verder, en we hebben nog maar 700 mijl te doen.

Volgende keer het verslag van Samoa. Het land van de gulle lach en de lieve mensen.

Groetjes en veel liefs,



Jacqueline en Rob

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer