19 december 2006 Fiji - Australië

Ahoy familie en vrienden,

Wij dachten al weken dat ze in Nadi (zeg Nandi), het de Bilt van Fiji, hartstikke gek waren. Al weken waarschuwen ze voor “Strong winds and rough to very rough seas” en wij merken d’r maar niets van. Prachtig weer in de Yasawa’s en een lichte en variabele wind in de Saweni bay waar we verblijven om te bunkeren en uit te klaren in Lautoka.

Op de dag van vertrek naar New Caledonia moeten we 3 uur op de motor varen om bij de doorgang in het rif te komen waar we doorheen moeten. In de doorgang staat 10 knopen wind uit het ZO en we hijsen het zeil. Dan blijkt opeens dat ze in Nadi toch niet zo gek zijn. Één mijl verder hebben we meer dan 35 knopen wind en heb ik de zeilen ingerold tot een equivalent van 5 maal reven. Met onze kleine zeiltjes op ligt de boot prima in balans en we gaan als een speer. Nog nooit hebben we zo’n grote golven gezien. We schatten ze op minstens 6 meter maar om de zoveel tijd komen er steeds weer een paar die beduidend hoger zijn, zeker 8-9 meter. Een minuut of tien na ons is er een groot zeeschip door de passage gegaan en ondanks dat hij vrij dichtbij is zien we het schip maar af en toe vanaf de top van een hoge golf. Wat een natuurgeweld en wat een ervaring. Ons schip is uitstekend geschikt voor deze omstandigheden maar wij zien nu op tegen een oerkracht die je laat inzien wat je eigenlijk betekent. Dat is verrekte weinig. De zee is even bezig en mensen zijn hier nu niet welkom. Na een uur of vijf zijn we zo moe dat onze weerstand langzaam breekt en de zeeziekte slaat toe. Ondanks dat alles prima onder controle lijkt wordt eens te meer bewezen dat Mr. Murphy, die op ieder schip aanwezig is, nooit ziek wordt en gewoon toeslaat. De autopilot, onze elektronische roerganger, houdt ermee op. Lekker is dat. Beroerd of niet er moet gewerkt worden. De windvaan stuurinrichting wordt geprepareerd, ingesteld en deze neemt het sturen over. Gelukkig staat dat ding altijd standbij maar onder deze omstandigheden zijn alle handelingen zwaar en we zorgen ervoor dat we altijd aan de boot vastgelijnd zijn. Ondertussen waait het lekker door en maken we de eerste dag een nieuw afstandsrecord van 175 NM. Dat is gemiddeld 7,3 knopen op een 5 maal gereefd schip. Gelukkig worden wind en golven wel wat minder maar beneden windkracht 5 is het niet geweest tot we in het plaatsje We op het eiland Lifou van de Loyalties (NC) aankwamen. Er is daar een kleine marina aangelegd en we liggen lekker aan een steigertje in de luwte uit te rusten van de pittige reis. Soms zit het mee! Een paar andere boten hebben de handen ineengeslagen en ze hebben georganiseerd dat een beambte uit Noumea, de hoofdstad van NC, wordt overgevlogen om de formaliteiten te doen. We delen in de kosten en doen mee. We voorkomen daarmee dat we direct naar Noumea moeten gaan en we kunnen nu op ons gemakje doen wat we willen. Na een paar dagen marina en vele overheerlijke baguettes, NC oftewel Nouvelle Caledonia is hartstikke Frans, gaan we naar de Lokin baai in het noorden. We vangen daar de lekkerste vis die we ooit gevangen hebben. Een heerlijke Cod (koud he, in de tropen,  maar een oud-PZVer is goed voorbereid)

 

We besluiten naar Ouvea te gaan. Dit is het enige atol-eiland van de Loyalties en het is wonderschoon. We hebben een brochure gehad maar de werkelijkheid blijkt mooier dan de brochure……. We ankeren de Mary-Eliza zowat op het witte strand en we wandelen 25 Km naar de tweede supermarkt, de eerste is op 500 meter van de boot, en gelukkig krijgen we een lift terug van een aardige Franse schooljuf. Over Ouvea verder niets want de foto’s spreken voor zich.

Van Ouvea naar La Grande Terre, het grote eiland van NC, hebben we weer volle bak met de wind. Rond 25 knopen iets voorlijker dan dwars maakt het weer een hobbelige rit  maar de 55 mijl hebben we binnen zeven en een half uur gedaan. Het ziet er allemaal prachtig uit maar hoe verder we de baai van Kouaoua invaren wordt duidelijk dat we in een enorm mijngebied zijn beland. NC barst van de nikkel, mangaan en andere metalen en het 500 Km lange eiland wordt van noord tot zuid afgegraven. Er wordt groot materieel gebruikt. Vanaf waar we zijn, ongeveer halverwege, tot Noumea hebben we geen plek kunnen vinden zonder graafactiviteiten of reeds afgegraven gedeelten. Na plundering van het land wordt eigenlijk niets meer gedaan dus de erosie is enorm. Alle lidtekens in het land zijn rood.

Samen met Guy en Annika van “Street Legal”, een paar oud bekenden van ons, zeilen en motorren we in twee weken richting Noumea. We doen leuke dingen samen zoals lange wandelingen, zwemmen onder watervallen, zeilwedstrijdjes binnen de riffen, vissen en onder de gezamenlijke maaltijden wordt er heel wat afgekletst.

In Noumea ontmoeten we weer een hele schare van andere ‘bekende’ boten en nemen we een plaats in een prachtige marina. We vonden Noumea een alleraardigst plaatsje en we vermaken ons er prima. Het is er alleen zo allemachtig duur dat wij het allemaal niet kunnen trekken. Het is ongelofelijk wat ze daar in de winkel durven vragen en we laten het plan om wat langer in NC te blijven snel varen. Bovendien worden we opgeschrikt door een melding van de orkaan Xavier die zo’n 500 mijl bij ons vandaan actief is. Hoewel je nooit weet welke richting hij uitgaat komen we er goed vanaf. We besluiten om met het eerste de beste “weather window” naar Australië te varen.

Omdat hier op de rand van de tropen het weer gemiddeld best aardig is hadden we het kunnen weten. Het hele jaar hebben we al veel te veel wind gehad en om weer een beetje op het gemiddelde uit te komen hebben we deze reis veel te weinig. We gaan hier geen klaaglied van maken maar we hebben de Australische autoriteiten een paar dagen op ons laten wachten. Ze waren toch vriendelijk en we mogen blijven.

In tegenstelling tot ons eerdere plan om naar Brisbane te gaan zijn we de Burnett rivier opgevaren naar Bundaberg en we blijven hier een half jaartje liggen. We zijn de Moose,  met Irene en Duncan, hier tegengekomen en gaan samen met hen kerst vieren. We gaan een reis door het oosten van AUS maken met de trein en de maand april en half mei zijn we in NL. Ik speel al weer in de stedelijke band en we hebben het er maar druk mee zo rond kerst. Jacqueline kan haar hart helemaal ophalen in de prachtige winkelcentra en we ontmoeten hier veel aardige en interessante mensen.

Dit was het weer even voorlopig. Het cyclone seizoen is aangebroken en we blijven voorlopig dus op onze plaats. We denken eraan om in juni naar het noorden te gaan en binnen het Great Barrier Reef te varen.

We wensen jullie allemaal een hele fijne kerst toe en de allerbeste wensen voor een gezond, gezellig en gelukkig 2007.

Groeten van Jacqueline en Rob

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer