februari 2004 - El Pacifico

Van Colon naar Panama City

Het is een keer aan mij de eer om het verslag op papier te zetten. Ik hoop dat ik het net zo smeuïg kan vertellen als Rob. Waar waren we gebleven?
We gingen dus naar de laatste stop voor Colon. Ik moet nog wel even eerst het volgende kwijt. Op onze reis van Curaçao naar de San Blas, het was erg rustig zoals jullie in het vorige verslag konden lezen, hebben we wel een heel bijzondere vis aan de haak geslagen. Rob en ik zitten rustig op het voordek een beetje rond te kijken en opeens ziet Rob in de verte een dinghy drijven. In eerste instantie denk ik dat er iemand in zit of in ligt, maar dit blijkt achteraf gelukkig niet waar te zijn. We laten onze zeilen zakken en veranderen onze koers richting de dinghy. Het is een zeer luxe dinghy, het heeft veel weg van een water scooter, maar dan veel groter. Hij ziet er perfect uit, alleen stinkt hij ontzettend naar de vis. Ja, wie weet hoe lang dat ding al ronddrijft. We besluiten om hem vast te maken achter de Mary-Eliza. Het valt niet mee, want er staat toch een behoorlijke deining, en dat ding met al het water erin weegt meer dan 200 kg. Op het moment dat ik dit verslag schrijf zijn we nog steeds in het bezit van deze super fancy dinghy, maar we hebben hem te koop staan, dus hopelijk wordt hij snel verkocht. Het is een dinghy die op 3 januari bij een verhuurbedrijf in Aruba vermist werdt. We hebben de verzekering aan boord gehad en die heeft ons mede gedeeld dat we hem mogen houden. Het is veel te duur om het bootje terug te transporteren naar Aruba. Dit dus even tussendoor.

Na de slapeloze nacht van mij gaan we de volgende ochtend vroeg op pad naar Isla Linton. Het is een mooie ankerplaats, hartstikke groen en mooie oerwoud geluiden. We gaan met onze supersnelle dinghy naar Isla Grande en genieten van de mooie plekjes. Maar we hebben een beetje haast en we gaan na 3 dagen weer verder naar Colon,. We hebben een behoorlijke wind en steeds hogere golven en hoe dichter we bij Colon komen des te drukker wordt het met de grote scheepvaart. We komen langs de ankerplaats voor de grote schepen en worden door de golven en de wind tussen de 2 pieren van de ingang van het haven gebied van Colon naar binnen geduwd. Dit was echt spectaculair, golven van 4-5 meter, en dan die zware dinghy erachter aan, jeetje wat een geweld. Na een half uurtje liggen we lekker rustig achter ons anker en als blijkt dat we goed stevig vastliggen gaan we de wal op. We belanden in de jachtclub en proberen zowat alle Panamese biertjes uit. Wat ons opvalt is dat het alcoholpercentage van de locale biertjes tussen de 3.8 en 4.8 ligt. We genieten allebei van een lekkere maaltijd (incl. een ons knoflook en uien) in het plaatselijke restaurant (het is immers weer betaalbaar) en gaan met een tevreden gevoel naar bed. Klaar voor een nieuwe uitdaging het kanaal en de Pacific.

We hebben een drukke tijd in Colon. De drankvoorraad moet weer nodig aangevuld worden. De blikkenvoorraad begint ook aardig op te raken. Er moet nog gewassen worden, er moet water, diesel en benzine gehaald worden etc.etc. Ja, en dan maar denken dat we de hele dag aan het luieren zijn. Bij een wind van 25-30 knopen (6-7 beaufort) redden we het om alles in onze eigen dinghy aan boord te krijgen. Toch verloopt niet alles vlekkeloos. Door de hoge golven en wind tegen probeer ik in de dinghy te gaan staan om de klappen wat makkelijker op te vangen. Helaas heb ik het touw waar ik me aan vast wil houden niet strak getrokken en lazer stijl achterover languit in de dinghy. Gelukkig heb ik zelf niets maar ik breek de hele stuur en gas hendel van de motor af. Wat een geluk dat je een handige echtgenoot hebt. Hij repareert het weer en we kunnen weer varen. Colon is een vieze stad, vergane glorie en al het geld wat verdiend wordt gaat naar de zakken van de hoge pieten, of verdwijnt gewoon. In sommige straten moet je niet komen en dat wordt zelfs door de lokale bevolking afgeraden. Het is niets dan armoede. Af en toe zie je de gigantische cruiseschepen aanmeren en de prijzen van de taxi’s schieten dan ook omhoog. Toch wordt er veel gekocht en moeten ze het van de toeristen hebben.

We hebben al onze dingetjes gedaan en laten een “measure man” komen. De procedure voor onze passage door het kanaal begint. Hij wordt keurig netjes aan boord afgezet en er worden 8 formulieren ingevuld. Als alles ingevuld is kunnen we onze passage gaan betalen bij de City Bank. De doortocht is US$ 600 en de borg is US$ 850. We handelen alles nog dezelfde dag af en kunnen s’avonds na 18.00 bellen wanneer we er doorheen kunnen. Er worden wel wat eisen gesteld. Je moet 4 mensen hebben die de lijnen aangeven en er zorg voor dragen. Je moet voor de “advisor”, de man die mee aan boord gaat fris drinkwater hebben, een maaltijd verzorgen en een schoon toilet hebben. Nou dat is allemaal geen punt. De doortocht vindt plaats op zondag 8 februari. We nemen 2 stellen mee. Dan en Jan van de boot Sojourner en Diane en Claude van de boot Picasso. We proberen de dinghy nog te verkopen maar er wordt zo’n belachelijk laag bod gedaan dat we besluiten hem mee te nemen door het kanaal. We leken net een torenflat, 2 dinghy’s op elkaar, en het zicht werd totaal weggenomen. We besluiten om alvast uit te klaren anders moeten we ons weer inklaren in Panama City. Daar zijn we ongeveer 2 uur mee bezig. Eerst naar het havenkantoor. We komen aan en de verantwoordelijke juffrouw is nog bezig met haar lunch en aan het kletsen met haar vriend. Ze zegt nog 10 minuten maar na een half uur komt ze chagrijnig achter haar bureau vandaan. Ze doet er ongeveer een half uur over om 2 formuliertjes in te vullen en we mogen weer betalen. We zitten op hete kolen want we moeten nog boodschappen doen en Dan en Jan kunnen ieder moment arriveren. Nadat we bij die “miep” weg zijn moeten we weer naar een ander kantoortje, alweer betalen. Daarna weer naar een ander kantoortje, waar een slechtziende alweer een formulier invult maar deze keer met een elektronische typ- machine. Als je het formulier bekijkt dan lijkt het wel of een klein kind het heeft ingevuld want alles staat schots en scheef. Maar goed, we zijn bijna zover alleen nog maar een stempeltje in ons paspoort. We komen aan bij een klein kantoortje op het haventerrein en denken eerst dat er niemand aanwezig is. De ambtenaar ligt echter languit in zijn stoel met de benen op tafel en kijkt geërgerd op omdat we hem komen storen. Het is inmiddels 15.00 en we vragen netjes om een stempel. Geen sprake van, we zijn te vroeg. We verlaten Colon de volgende ochtend om 05.30 en de tijd die ertussen zit is veel te groot. In eerste instantie blijven we kalm en ik zeg nog op mijn beste Spaans, tu es un hombre tres amable, por favor senor. Maar dit alles haalt niets uit en hij geeft ons geen stempel. We moeten maar terug komen en niet vroeger dan 17.00. Gedesillusioneerd lopen we het terrein af en gaan maar gauw boodschappen doen. Het is zaterdag dus hartstikke druk en alles loopt uit. Als we terug komen bij de jachtclub staan Dan en Jan al op ons te wachten. Gepakt en gezakt gaan we met z’n allen de dinghy in, wat een dag.

En dan is het eindelijk zover, na een onrustige nacht want het waait keihard, gaan we anker op om Diane en Claude op te halen. Rob probeert de motor te starten en we horen alleen een zacht gerommel vanuit de motorruimte. Hij doet het niet!!!!! Ik zag onze portemonnee al weer lichter worden en raakte in een lichte vorm van hysterie. Rob ontlucht de brandstofleiding voor de dieseltoevoer en probeert het nog eens. Ja hoor hij begint te lopen. Wat een grote opluchting. Zoals ik al zei waaien de vouwen uit je broek en beginnen we aan het volgende avontuur. We gaan naar de Picasso om onze medepassagiers af te halen. Na wel 10 keer proberen lukt het Diane en Claude om bij ons aan boord te komen. We varen nog een paar rondjes voordat we de “advisor”, een junior loods, Jimmy, aan zien komen. Hij wordt keurig netjes door de “tender” afgezet. Het is een aardige vent, die ons de hele dag goed begeleid heeft. We komen eerst bij de “Gatun Locks”, dit zijn 3 sluizen achter elkaar en we gaan 3 X 10 meter omhoog. Het is allemaal groot, groot, groot en we gaan met een schip van 250 meter lengte naar binnen. We kunnen gelukkig tegen een Tug-boot aan liggen en dat maakt het voor ons wat makkelijker. Verder gaat alles eigenlijk heel goed en genieten we van de lekkere sandwiches. We worden trouwens op de foto gezet door diverse toeristen die op een tribune zitten en ons allemaal aan zitten te gapen. Ze hebben er US$ 50 voor over om ons te zien en hopen natuurlijk dat er iets fout gaat. Nadat we dat toneel verlaten hebben gaan we het meer op. Het is werkelijk schitterend, de wind neemt geleidelijk aan af, het is er prachtig groen en af en toe komt er een supergroot schip voorbij. We genieten ervan en gaan als een speer over het meer. Jimmy doet een dutje en tussen de middag eten we een bord goulash. We gaan zo snel dat we ruim op tijd bij de volgende sluizen aankomen. We gaan daar tegen een andere zeilboot aanliggen die al aan zijn 3de dag door het kanaal bezig is. Ze waren vrijdag vanaf Colon vertrokken. Bij de laatste sluizen was echter geen grote boot aanwezig waarmee ze de sluis in konden. Zaterdag kwam er geen “advisor”, dus werd het zondag. Je kunt er dus van alles mee maken. Samen met dezelfde grote boot gaan we ook weer naar beneden maar we liggen nu samen met de andere zeilboot met hele lange lijnen in het midden van de sluis. We gaan 3 X 10 meter naar beneden en twee lijnen worden gevierd op onze boot en twee op de andere zodat we midden in de sluis blijven. Ook hier worden we weer gefotografeerd door de honderden toeristen.

We zijn nu op de Pacific en het is er inderdaad heel rustig. We gaan naar de Balboa jachtclub en onze medepassagiers gaan van boord en Jimmy is al weer opgehaald door een tender. We gooien de dieseltank vol en varen naar de ankerplaats Flamenco. Om 19.00 uur liggen we voor anker in de Pacific. Moe en tevreden over het verloop. Na twee pils vallen we om van vermoeidheid en gaan zonder eten naar bed, we hebben voldoende hapjes gehad. We gaan Panama City verkennen en moeten nog wat spulletjes voor de boot kopen. Maar meer hierover een volgende keer.

Heel veel groeten en liefs van



Jacqueline en Rob

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer