Januari 2003 - Trinidad / Martinique

Hallo allemaal,

Hier weer een verslag van de laatste gebeurtenissen. Momenteel liggen we klaar voor ons bezoek aan Nederland en kan ik mooi even in m'n geheugen peuteren over wat er de laatste tijd gebeurd is. Vorige keer ben ik opgehouden in Trinidad en daar ga ik dan maar gewoon weer door.

Trinidad staat bekend als één van de grootste carnaval vierende naties. Gelukkig wordt er speciaal voor de yachties een voorproefje georganiseerd en men noemt dat de "Pré avant gout de Carnaval". Wij er naar toe natuurlijk in gezelschap van de bemanning van een paar andere boten. Er stonden allemaal stoelen klaar en er was een bar om wat te eten en te drinken. De calypso waar men mee begon was oersaai maar paste wel in deze openluchtschouwburg. Gelukkig hadden wij, als zeer economisch denkende groep varenden, zelf rum meegenomen. We kochten een flesje cola en gooiden daar onze eigen rum in om voor een kwart van het geld lekker muf te worden. Toen de steelband later begon kwam de stemming er toch nog goed in. Op dit eiland is het spelen op een steelpan uitgegroeid tot een ware religie. Fantastisch! Het swingt de pan uit en uit alle hoeken en gaten kwamen carnavalesk uitgedoste figuren om mee te swingen. Bij ons begon de rum al lekker te werken en de scheuten cola werden steeds kleiner. Later stonden de busjes weer klaar en mochten we terug naar de boot. Het enige probleem is altijd dat je met de dinghy weer naar de boot moet. En zo'n dinghy is een drijvend en bewegend object en met een liter rum in je nek is het heel nauwkeurig mikken om er in te komen. Voor de eerste keer deze reis lukt het deze keer net niet en kan ik ook eens de onderkant van dit kleine vaartuig inspecteren. Helemaal nuchter kwam ik weer boven en merkte dat de halve jachthaven in een deuk lag. Wat heb ik toch ook een pech...

We huren een paar dagen later een auto om het noorden van het eiland eens te bekijken. Het noorden is bergachtig en heel groen en het zuiden is daarentegen wat vlakker en droger. De rit was absoluut de moeite waard. We komen door dichtbegroeide regenwouden, plukken grapefruits, mandarijnen en nog wat exotische vruchten, en zien velden met christofines. Deze groente groeit hier tegen steile hellingen en je vraagt je af hoe ze eigenlijk geoogst worden. Het is wel lekker om ze een keer als groente te gebruiken. Na een stuk langs de ruige noordkust gereden te hebben komen we in Maracas. Hier is de beroemde "Shark 'n Bake" tent van Richard. We kopen hier uiteraard het broodje baby-haai en lopen langs de minstens 25 bakjes met lekkere sausjes om er een gebakje van te maken. Als je er in de buurt komt kan ik het aanraden want je vreet je vingers er bij op.

Dat ze in Trinidad ook ijverige ambtenaren hebben is me ook even heel duidelijk gemaakt. 's Morgens om 7.00h ga ik even met de dinghy water halen. Je mag als je bent ingeschreven water gaan halen op de werf met je jerrycans. Met 80 liter water tuf ik met een rustig gangetje terug naar de boot. Daar komt een sloep in tegengestelde richting en er staat, geheel in wit, plus pet, een coastgard-menneke op. Ik roep nog "Good morning Sir" maar het enige wat ik terug kreeg was, en ik ga maar verder in het Nederlands, "Waar is je reddingsvest?". Ik wijs een keer naar mijn boot en tuf gewoon verder. De officer maakt een aantal vreemde geluiden en gebaart mij om te draaien en naar hem toe te komen. Dat doe ik dan maar en hij verteld me luidruchtig dat ik een reddingsvest aan moet hebben. Er liggen daar op Trinidad een paar duizend boten en iedereen gebruikt zijn dinghy zonder reddingsvest en ik probeer hem dat uit te leggen. Verder dan drie woorden kom ik niet want ik zie een kleine ontploffing voor me en hij schreeuwt nu " It's the law!". En ook nog iets van dat ik meegenomen word als hij mij nog ooit zonder reddingsvest in een dinghy ziet. Ik mag weer gaan maar kan mijn lach niet inhouden omdat de stuurman van zijn sloep de grootste moeite heeft om in zijn reddingsvest te komen.

In Chaguaramas is het water smerig. We liggen daar bijna een maand voor anker maar we willen voordat we Trinidad verlaten eerst nog een paar dagen in Scotland-bay gaan liggen. Er zijn daar brulapen die, zoals later blijkt, een enorm kabaal kunnen maken. We starten de motor en trekken de ankerketting op. Deze is door de aangroei wel twee keer zo dik. Als alles binnengehaald is blijkt dat het schip nauwelijks van zijn plaats te krijgen is. Er is zoveel aangroei op de romp en de schroef is een vormeloze prop geworden. We zijn bijna onbestuurbaar. Over de 2,5 mijl hebben we ruim 3 uur gevaren! De volgende dag ga ik met m'n snorkelset overboord in het zuivere water van Scotland-bay en krab minstens 100 kilo aan zeepokken, slierten, paddestoelen, krabbetjes, garnaaltjes en bossen hout van de romp. Na nog eens extra twee uur schroefpoetsen herken je de vorm ook weer enigszins. We gaan weer terug naar Chaguaramas om uit te klaren.

Jacqueline maakt de laatste TT-Dollars op en ik zit met een boekje binnen in de boot. Ineens voel ik een zachte ruk. Daarna meteen nog één. In 0,4 seconde sta ik boven en kijk tegen een 100 Ton zeesleper aan die losgeslagen is en tegen de Mary-Eliza aanligt. Ogenblikkelijk schat ik de situatie in en zie dat het gevaarte ons net aan de goede kant heeft geraakt. Stroom en wind gaan ervoor zorgen dat we vrijkomen. Gelukkig is de zeesleper op een aantal plaatsen uitgerust met stootbanden en wij hebben twee tikjes van zo'n stootband gehad. Alles bij elkaar hebben we enorm veel geluk want als we door het gevaarte mee waren gesleurd (als we twee meter meer naar stuurboord waren geraakt) dan was het leed niet meer te overzien. Nu hebben we alleen een klein zwart streepje op de stootrand.

We kunnen gaan. De KISS-windgenerator (voor de Brabo's, deze maakt geen wind maar deze windmolen geeft ons een beetje extra elektriciteit in de accu's) is geïnstalleerd, we hebben het zo'n beetje gezien en we zijn uitgeklaard. De bedoeling is om bovenwinds langs de eilanden te gaan en in één keer naar Martinique. Het waait echter enorm, steeds rond de 25 knopen (windkracht 5-6) en de wind komt uit NO. Daarbij staat een sterke stroming van oost naar west. Zonder overstag manoeuvres waren we niet in staat om oost van Grenada te komen. Omdat we hier eigenlijk toch voor ons plezier zijn besluiten we om de koers te verleggen en de eilanden aan de westkant te passeren. We pikken een korte nacht mee voor de ingang van St. Georges op Grenada (en denken terug aan de leuke tijd die we hier met Carmen en Frans hadden) en varen verder naar Union Island. We blijven daar een dag en vertrekken de volgende ochtend, na eerst een uitgebreid champagneontbijt op de Reflections ter ere van de 58e verjaardag van David te hebben, om ineens naar Martinique te varen. De wind staat nog steeds behoorlijk door en blijft rond de 25 Kts hangen en we hebben een pittige reis. Vooral tussen de eilanden zijn erg hoge golven, staat er een dikke windkracht 6 en kunnen we het aan de wind maar net halen. Maar de Mary-Eliza is een prima schip en voldoende gereefd blijft het goed te doen hoewel er af en toe toch een flinke bak water over komt. De eerste actie op Martinique is ons tegoed doen aan baguettes en Franse kaas. We menen dat we dat verdiend hebben.

Op onze weg naar Martinique hebben we met een aantal andere schepen afgesproken om op Martinique kerst en nieuwjaar gezamenlijk te vieren. Samen met Julie van de We'll Sea begin ik een orkest. We repeteren kerstliedjes. Op Eerste kerstdag wordt een stuk strand geconfisqueerd en tegen de middag zien we zo'n zestig mensen met grote bakken voer en vele liters drank (gallons voor de Amerikanen) verzamelen. Wat eten betreft laten de Amerikanen er meestal geen gras over groeien en opeens is iedereen aan het scheppen in de voerbakken. De arme Europeanen moesten nog haast maken om een graantje mee te pikken hoewel, ik moet zeggen dat er veel meer dan genoeg was. Met nog een stuk turkey in onze keel zijn Julie en ik (op de valreep versterkt met organist David uit Canada) begonnen met de kerstzang. Hartstikke leuk hoor. Er werd gezongen of het de laatste kerstmis was. Tweede kerstdag was spelletjesdag. Spijkerpoepen, lepelrace, sinaasappel gedoe en meer van die dingen maakten het weer eens anders dan het gebruikelijke diner-tje met wederzijdse ouders. Op oudejaarsavond werd er weer een "braai" georganiseerd door de beste braaier van de Cariben: onze eigen Zuid-Afrikaanse Nederlander Gerard. Gewoon een paar lapjes vlees meebrengen, wat salades om met iedereen te delen en een koelbox vol drank. Iedereen een lichtje meebrengen want het is er pik donker. Een radio-tje met Cd-speler, een paar Engelsen en het komt wel goed. Waar al de versschillende soorten champagne vandaan kwamen en alle verschillende soorten wijn dat weten we niet maar de pils was ook best. Je moet onwillekeurig wel eens denken aan de tijd in Nederland waar je van de kou staat te vernikkelen bij het vuurwerk. Wij staan op onze blote voeten in het strandzand en lopen een eindje de zee in voor een plasje.

We hebben ondertussen afscheid genomen van heel wat medezeilers. De meeste gaan weer naar huis, al of niet via Amerika, of ze hebben gewoon andere plannen. We zijn nog een stukje met de C'est la Vie mee gevaren om in Anse Mitan afscheid te nemen. We hebben de laatste avond nog eens lekker zitten rikken met Alda en Bert maar nu zijn ze dan toch weer richting Brabant. Trevor, mijn fietsmaatje is vertrokken, Gerard (braai) en Barbara van de Double Bells zijn weg, Sparkling Too, We'll Sea, Atlantis, Tartufo, Silver, Tween, Chulugi, Alegria Kosrai, Panache, etc, allemaal hun eigen weg. Dat is echt één nadeel van zeilen maar het heeft ook een voordeel. Je krijgt steeds goede vrienden en vóór je onenigheid of irritaties krijgt scheiden de wegen meestal.

We zijn nu helemaal klaar voor de reis naar Nederland. De dikke truien en de lange onderbroeken liggen al klaar. De tickets zijn op zak en alles is geregeld. We kijken er erg naar uit want we missen onze ouders, familie en goede vrienden en vriendinnen heel erg. Na het Nederlandse intermezzo gaan we hier weg. We hebben genoeg van de Cariben geproefd en we gaan naar het westen. Eerst naar Venezuela (als de toestand daar het toelaat), de ABC-eilanden en uiteindelijk San Blas en Panama waar we het kanaal doorgaan. Voorlopig dus even windstilte op de site maar reken er op dat er nog vele verhalen volgen.



Groetjes van de Mary-Eliza

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer