18 juli 2003 - Porlamar

Ahoooooy zeebonken en landrotten,

Eindelijk is hier dan weer een verslag vanaf de Mary-Eliza. Het heeft even geduurd want er is weer van alles gebeurd wat ons leventje druk, druk, druk heeft gemaakt. Het wordt dan ook de hoogste tijd om het anker op te trekken en te vertrekken. Nog een paar boodschappen en een paar feestjes en we gaan…… Maar we zullen jullie eerst even bijkletsen wat er zoal gebeurd is.

We zijn naar Chacachacare gevaren en hebben de M-E op de kant laten zetten. Het is altijd weer een bijzonder gezicht om je hele schip in de touwen te zien hangen en over land verplaatst te zien worden. We zijn er ruim een dag mee bezig geweest om de onderkant weer schoon te maken. Er groeit van alles onder en het zit loeivast. Je kunt het hier allemaal laten doen maar we doen het liever zelf want het is uiteindelijk ons eigen schip en door ons wordt hij met liefde vertroeteld. Het werken valt echter niet mee. Het is van warm tot heet en rond noen is het gloeiend heet. Liters zweet en we stinken een uur tegen de wind in. Persoonlijk breng ik het giftige goedje, de antifouling aan. Dat kan alleen 's morgens vroeg en 's avonds na 17.00h omdat het overdag zo heet is dat de verf al aan de verfroller droogt voordat je hem aan kunt brengen. Zodoende hebben we overdag voldoende tijd over om de romp boven de waterlijn te poetsen en uiteindelijk 3 X in de was te zetten. Bijna uitgeput, overal spierpijn, sterk vermagerd en in algehele slechte constitutie door inademing en aanraking van de antifouling kunnen we een week later de kraan weer laten opdraven om weer het water in te gaan. Maar hij (O, pardon hij is een zij) ziet er prachtig uit en we krijgen alom complimentjes. We zijn zo trots als twee pauwen. In speedbootvaart gaan we terug naar Porlamar want met zo'n gladde romp is zij veel sneller.

Ja, hoor ik jullie al zeggen "Nog steeds Porlamar?”. Nou, dat heeft zo een aantal redenen. Ten eerste heb ik daar mijn HAM-licentie gehaald (daarover straks iets meer) en daar moet je toch wel een tijdje voor studeren. Daarnaast is het een economisch paradijs (nieuwe dinghy en bunkeren) en zijn we ziek geweest, spelen Mexican-train-domino, gaan bowlen en moeten lang op post wachten, hebben Jacquelines verjaardag gevierd en er is altijd wel wat aan de boot te prutsen. Ik praat verder niet over de happy-hours en andere party's want die doen we alleen in onze vrije tijd.
Hoewel we nooit ziek zijn kan er in de tropen toch wel eens iets mis gaan. Een kleine voedsel vergiftiging heb je zo als de vangst die in de strandtentjes verkocht wordt iets te lang gelegen heeft. Daarnaast hebben we allebei een virus opgelopen welke ons twee dagen knock-out sloeg maar de derde dag helemaal weg was.
Een goede reden om hier te blijven is de wisselkoers die je vandaag de dag krijgt. Toen we hier voor het eerst kwamen kregen we 900 Bolivar voor een Dollar. Nu is door de regering een vaste wisselkoers vastgesteld van 1600 Bolivar voor een Dollar. Op de zwarte markt en in supermarkten krijg je nu 2700 B per $US. De prijzen in de winkels en restaurants zijn daarentegen nauwelijks gestegen. Het probleem is echter dat je niet naar een bank kunt lopen om dollars te kopen omdat ze er eenvoudig niet zijn. Gelukkig was mijn zwager Kees bereid om een paar goed verstopte dollars in een klein pakketje op te sturen. We stouwen ons schip nu vol met alles wat we maar kunnen bergen. We moeten het hiermee makkelijk tot Panama kunnen volhouden.
Door de economische ontwikkeling is er wel veel armoede. Er zijn veel problemen met drank en drugs. Daardoor wordt er natuurlijk ook veel, heel veel, gestolen. Als je de stad in gaat moet dat zonder juwelen of veel geld op zak. De dinghy moet iedere avond uit het water getakeld worden en zelfs dan verdwijnen er soms nog wel eens. Wij takelen hem uit het water met een stalen kabel, leggen hem dan nog eens op slot met een dikke stalen kabel die aan de motor, de brandstof tank en de dinghy zelf vastzit en we leggen er nog een alarm op aan. Tja, hij is ook pas een paar maanden oud en we hebben er een prachtige strakke hoes omheen om hem tegen de zon te beschermen, dus hij is nog erg aantrekkelijk. Dat soort zaken koop je dus in Porlamar omdat dat misschien wel de goedkoopste plaats ter wereld is. Nu ik zit te schrijven wachten we nog op de bestelde bimini, dat is een permanent bevestigde zonnetent die ons ook onder het zeilen tegen de gouden ploert moet beschermen.
Het sterkste staaltje is hier wel de brandstof. Die is dus goedkoper dan water!! Wij betalen voor een liter water 60 B en voor een liter diesel 49 B. Ongelofelijk! Dat is dus ongeveer 2 Eurocent per liter. Benzine kost veel duurder, 3 Eurocent. Als we vertrekken zitten onze tanks hartstikke vol en we hebben nog 70L Benzine en 80L Diesel in extra tanks zitten.

Er volgt nu een stukje TechTalk over HAM-Radio's dus als je dat worst is ga je gewoon naar de volgende alinea.
Om vanaf ons schip goed in staat te zijn om te communiceren hebben we vorig jaar een SSB-radio aangeschaft. De technologie daarin gaat ook met grote sprongen vooruit. Het is echter van belang om op HAM, of amateur, banden te mogen uitzenden. Hiervoor moet je licenties halen waarvoor gestudeerd moet worden en waarvoor ook examens gedaan moeten worden. Daarbij komt ook nog dat je Morse-code moet kunnen zenden en begrijpend ontvangen. Aan het studie materiaal is wel te komen maar het probleem is om 3 examinators bij elkaar te krijgen. Gelukkig liggen er twee voor wat langere tijd in de baai en komt er ter elfder ure een derde examinator binnen die bereid is een paar dagen te wachten om mijn examen af te kunnen nemen. Hoeveel geluk kan je hebben? Dan moet ik wel in één keer de drie examens halen. Hoewel ik op de M-E met oefenen altijd een 100% score haal slaag ik maar net met de hakken over de sloot voor morse. Zenuwen? De andere twee examens gaan veel beter, dus…. Feestje! De volgende stap is de aanschaf van een Pactor modem (waarschijnlijk op Curaçao). Als die geïnstalleerd is kunnen we voortaan aan boord E-mailen en allerlei informatie ophalen, zoals weerberichten, nieuws etc. Het is nog niet zover dat je midden op de Pacific on-line op internet gaat maar je kan wel met een speciaal programma op je computer de SSB-radio aansturen en d.m.v. de modem berichten versturen en ontvangen. De snelheid is nog niet zo hoog dat foto's en filmpjes ontvangen kunnen worden maar tekst gaat prima, en snel, en een klein foto-tje moet ook nog wel kunnen. Daarnaast kan er natuurlijk ook met spraak veel gedaan worden met andere boten en walstations. Tegen de tijd dat ik mijn Callsign binnen heb en het spul aan de gang is dan horen jullie het. Ach, je bent er even mee bezig en het kost een paar centen maar dan heb je ook wat.

Jacqueline is vandaag met een aantal andere dames de stad in. Dat gaat de hele dag duren en er zal wel weer een graai in de dollars gedaan worden. Het is allemaal prima. Ze komt lange tijd geen winkels meer tegen. Vóór 1 augustus zijn we hier weg en gaan we naar de Golfo de Cariaco. Dat is het vaste land van Venezuela. We willen een maandje in de Golfo blijven en dan via Tortuga, Los Rocques en Los Aves naar Bonaire. Tegen die tijd melden we ons weer met een verslag van onze belevenissen.


Voor nu Hasta Luego en KISSKISS voor een ieder die daar ontvankelijk voor is.


Roberto i Jacqueline

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer