29 juli 2003 - Vertrek Margarita

Vertrek uit Margarita.

Na op de valreep nog een paar kilo lomito's ingeslagen te hebben en nog een paar traytjes bier zijn we dan eindelijk op pad. Samen met Moonglow zijn we op weg naar Cubaqua. Een lekker windje van achteren blaast ons er zo naar toe. Onderweg worden we nog gepasseerd door Ian en Val met hun magistrale catamaran Monashee (52 ft). We gaan hen nog vaak terug zien omdat ze dezelfde planning hebben als wij om de Pacific in te gaan. Achter ons anker liggen de ME en Moonglow gelukkig goed vast want de wind zet aardig door. Dat merk je pas echt goed als je al roeiend in je dinghy naar het happy hour op de andere boot probeert te komen. Jacqueline dubbel van het lachen en Rob buiten adem om het toch maar te halen. Het is een heel karwei want de wind is hard en de golven zijn hoog. Gelukkig gaat de terugweg beter (misschien door het alcoholpercentage??).

De volgende dag verder naar Mochima. Dit is een prachtige baai en tevens een natuurpark in het vaste land van Venezuela. De baai strekt tot meer dan 2 km landinwaarts tussen hoge bergen. Omdat de wind geheel wegvalt moeten we op de motor. De ME blaakt zwarte rook uit en het ziet er helemaal niet goed uit. Er blijkt een plas olie onder de motor te staan en er komt een dikke knoop in onze magen. Op laag toerental gaat het nog een beetje en uiteindelijk liggen we achter het anker in Mochima. Er wordt door Rob diep nagedacht en er wordt besloten om meteen de volgende dag naar Puerto la Cruz te gaan. We kunnen op een laag toerental met 4 knopen varen en Moonglow (trouwens ook iets te repareren) blijft in de buurt. Met enige hulp krijgen we een plaats in de jachthaven Bahia Redonda. Dit is trouwens de eerste keer in een jachthaven sinds Santa Cruz op Tenerife. De volgende dag wordt het een vreselijke kliederboel. Alle olie moet uit de motor maar door het buisje van de peilstok gaat het niet. Daar zit dan ook meteen het probleem. Na demontage van het hele spul kan Rob de prop verwijderen, ligt alle olie onder de motor en is Rob uren bezig om het handeltje weer in elkaar te zetten. Je kunt er net niet bij, dat is het probleem. Maar het lukt en met pijn in het hele lichaam, want je staat letterlijk op je kop in de motorruimte, is alles weer gemonteerd, zit er nieuwe olie in en is alles opgepoetst. Het ziet er naar uit dat we geluk hebben gehad en dat er geen blijvende schade is aangericht. We besluiten alsnog ons plan om de Golfo de Carriaco in te gaan uit te voeren. We verlaten de haven en testen de motor tot op de limiet en varen naar Laguna Grande in El Golfo. Weer een prachtige baai in een ruig landschap. We liggen er helemaal alleen en de hele wereld is van ons. Alleen de geluiden van vogels dringen tot ons door maar als het donker wordt nemen de muggen het over. We hebben lang geen last van muggen gehad maar dat wordt deze avond in een keer gecompenseerd. 'sNachts zijn ze even weg maar de volgende ochtend komen ze allemaal terug. Wegwezen dus! We varen naar het zeer afgelegen hotel met de naam Medrigal Village. Een ankerplek zowat aan het einde van de Golfo, een keurig onderhouden resort in the middle of nowhere. Het is als een sprookje! We mogen gratis de douches gebruiken, het zwembad , de BBQ en we krijgen eten en drinken tegen sterk gereduceerde prijzen. Op zaterdag kunnen we samen met de eigenaar Jean Marc, een Frans sprekende Belg uit Kongo mee naar Carriaco om op de locale markt boodschappen te doen. Daarnaast heeft Rob last van een infectie in zijn ogen en kan samen met Joleida, de vrouw van Jean Marc, een Venezolaanse, naar de dokter. Zijn ogen zijn al een paar weken geirriteerd en het zicht is in het linker oog minder. Met een paar dagen druppelen is alles over en er is gelukkig niets aan de hand. Op de markt zien we de meest sensationele slager die we ooit gezien hebben. Halve koeien worden op de ruggen van een paar bezwete mannen aangedragen en alles zit onder het bloed. Een paar jongens met grote messen snijden het vlees in stukken en alles wordt afgewogen in het zelfde schaaltje. Er is geen klontje zeep in de omtrek te vinden en volgens Nederlandse begrippen is het een grote kliederboel. We hebben er overigens goed van gegeten want we zijn er niet ziek van geworden. We komen nu pas echt tot rust na al het gesjouw met boodschappen en geklus op Margarita. Na 10 dagen trekken we toch het anker op om weer richting Puerto la Cruz te gaan. We overnachten in Mochima en Jacqueline voelt zich helemaal niet op haar gemak omdat het hier niet altijd even veilig is. De flair-gun ligt klaar met een speciale lading maar ze is blij als het weer licht wordt en we weer vertrekken. Dit hele gebied wemelt van de dolfijnen en we krijgen wederom een mooie show. In Bahia Redonda te Puerto la Cruz krijgen we weer een mooi stekkie en worden we verwelkomt door Ian en Maggie van Moonglow.

Puerto la Cruz is trouwens een schitterende plaats. Het lijkt net of je in Venetie bent, kilometers van kanalen en vaarten en prachtige huizen op nog mooiere plekjes zijn er te bewonderen. Boodschappen doen met de dinghy is een hele belevenis want je moet minstens een kilometer of 7 fullspeed door die kanaaltjes scheuren. In tegenstelling tot Margarita hebben we hier een gevoel van veiligheid.

Binnenkort een nieuwe story van onze belevenissen in Merida, midden in de Andes en onze reis langs de schitterende onbewoonde eilanden van Venezuela.



Rob en Jacqueline

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer