28 juni 2001 Het avontuur begint

Het avontuur begint

 

Op 28 juni zijn we vertrokken uit Antwerpen. Met een traantje wegpinkend, de zoveelste van de afgelopen week, werd ook weer gedag gezegd en gezwaaid naar onze thuishaven. We hebben er 2 maanden een ontzettend fijne tijd gehad. Nu zijn we overgeleverd aan onszelf. De opening van de bruggen en de sluis verliep hartstikke snel. Binnen 1 uur zaten we op de Schelde. Helaas stond de wind die dag pal tegen. Dus waren we genoodzaakt de hele dag op de motor te varen (torren). De bekende plekjes van de afgelopen weekendjes snelden we voorbij en om 18.00 arriveerden we in Zeebrugge. Er was een behoorlijke wind op komen zetten, en waren we blij dat we in de haven waren. Die avond hebben we lekker een visje gegeten en het plan gemaakt om de volgende dag niet naar Dover maar naar Nieuwpoort te varen. De wind stond weer pal tegen en had het geen nut om er tegen in te gaan hakken. De reis naar Nieuwpoort begon met een redelijke wind, en al zeilend onder begeleiding van Peter (onze windvaanbesturing) kwam het Zwitser leven gevoel weer naar boven. Helaas zwakte de wind later op de middag af en moesten we alsnog torren. Nieuwpoort is een hele mooie haven, waar alles tot in de puntjes verzorgd is. Het was er wel druk ivm de Internationale zeilwedstrijden die 30 juni zouden beginnen. s'Avonds hebben we onze laatste franken opgemaakt en op tijd naar bed gegaan. De volgende dag vroeg dag, om 08.00 vertrokken voor de oversteek van het kanaal. De dag begon zonder wind, de zee was net een spiegel. Voor leken moeilijk voor te stellen. Geen wind, dus weer torren. Midden op zee ging opeens de telefoon en hebben we onze ijskast die we in de krant gezet hadden nog mooi even verkocht. Geleidelijk aan begon het toch harder te waaien. Van een dikke vier naar een dikke zes met uitschieters naar zeven. Behoorlijk tegen, dus het was weer hakken. De golven werden ook steeds hoger, en hadden we weer het gevoel van een kermisattractie. Zo zie je maar hoe veranderlijk het weer kan zijn. De kust kwam gelukkig al snel in zicht. En uiteindelijk na 2-3 uur behoorlijk afzien, bereikten we de pier van Dover. Het is gebruikelijk dat je de Port Control oproept om toestemming te vragen om binnen te mogen. Het stikt hier nl. van de ferry's richting Holland, België en Frankrijk. Om de 5 minuten komt er wel een naar binnen of gaat er een naar buiten. We hadden het plan om te gaan ankeren. Aangezien er niemand voor anker lag en de wind toch behoorlijk was, besloten we naar de Marina te varen. D.m.v. de marifoon werd de havenmeester opgeroepen, en na een behoorlijk lang over en weer gepraat, lagen we afgemeerd in box F96. We waren allebei behoorlijk moe van de tocht. s'Avonds nog ff lekker de benen gestrekt en met een voldaan gevoel naar bed. De volgende dag een rustdag. Lekker uitgeslapen, boodschappen gedaan en s'middags een heerlijke wandeling gemaakt over de krijtrotsen van Dover. Wat is het er mooi, ongelooflijk. Vooral als het weer een beetje meezit. Het water heeft een groen-blauwe kleur. Het wit van de rotsen steekt mooi af tegen het water. Je ziet overal boten vandaan komen. Een mooi stukse Engeland. Alleen de prijzen, jeetje die vielen ontzettend tegen.

De volgende dag weer vroeg weg richting Brighton. Om 08.00 s'morgens vertrokken. Het was rustig weer, dus weer torren., maar wat een prachtige kustlijn. De wandeling van gisteren maar dan varend/ Rob pakte op een gegeven moment zijn trompet en begon te toeteren. Hartstikke leuk, langs de kust varend, stuurautomaat erop en karren, pardon varen maar. Om 20.00 uur s'avonds belandden we in Brighton, na op zee genoten te hebben van een heerlijk bord spaghetti. Ja dat kan allemaal op zo'n rustig zeetje. Brighton Marina is zeer toeristisch ingesteld. Een supermarkt die 24 uur per dag open is, appartementen, villa's met een eigen haventje, fitness centra, cinema, eettentjes noem maar op. De stad Brighton zelf is een typisch Engelse badplaats. Het was die dag schitterend weer, dus lekker langs het strand richting centrum gelopen. Op het moment dat ik tegen Rob zei dat ik me waande alsof ik in een Engelse detective zat, speelde er zich een achtervolging af van een politieauto en personen auto, nogal spectaculair. De auto werd tot stoppen gedwongen en na een korte sprint werd een dader gepakt. Op dat moment schoof de tweede achter het stuur en ging er vandoor. Of ze hem te pakken hebben gekregen weten we niet. Na de lunch vervolgden we onze tocht richting Chichester. Een rivier waar we konden ankeren. Mooi met halve wind konden we het grootste stuk zeilen. Bij de ingang van de rivier was een ondiepte. Gelukkig was alles goed beboeid, zodat we zonder vastlopen ons ankertje uit konden gooien. We hebben daar een elektrisch apparaatje voor, zodat jezelf niets hoeft te doen. Weer een nieuwe ervaring met dat ankeren. Hartstikke leuk. Wel ff opletten wat de andere boten doen, hoe ze liggen, en draaien om hun anker. Voor Rob een onrustige nacht, hij is er toch een paar keer uitgeweest om te controleren of alles nog goed lag. De volgende dag woensdag 4 juli, begon met een fel onweer. Goed moment om mijn haar weer eens extra aandacht te geven. Bij mijn kapper in Eindhoven de nodige voorraad gekocht van haarverf. De verschillende onderdelen gemengd en klaar voor het verven. Ik zelf de voorkant en Rob van opzij en de achterkant. Ik moet zeggen als beginneling heeft hij het kei goed gedaan. We hadden nog een beetje mengsel over en dat heb ik toen maar door Rob zijn haar gedaan. Beste wel een leuk effect, Rob met coupe soleil (bijna niet voor te stellen).

De volgende dag wilden we weer verder. Het was een miezerige dag met heel weinig zicht We zagen wel duidelijk het eiland Wight, met zijn havenplaatsjes en Southampton wat er tegenover ligt. Met een redelijke wind bereikten we om 17.00 Poole Harbour. In South Deep, een mooi stukje natuur, konden we ankeren. Hartstikke idyllisch en heel rustig. De volgende dag onze bijboot opgepompt en naar het stadje gevaren. Fish and Chips moesten ook nog een keer uitgeprobeerd worden. En jawel hoor, bij een of andere tent, de vette zooi gekocht en in ons bijbootje opgegeten. De frieten waren 3 keer zo dik als dat we ze normaal gewend zijn, de kleur was niet goudgeel, maar wit, en het leek wel of ze onder de wratten zaten. De vis was behoorlijk vet, maar met behoorlijk kauwen goed weg te krijgen. Toch weer aan Engelse cultuur gedaan. Nog wat boodschappen gedaan en weer terug naar de grote boot. Toch wel spannend om je hele "hebben en houwen" achter te laten, achter een ankertje, maar ja de eerste keer is alles vreemd. Eenmaal weer terug op de boot een lekkere Belgische Jupiler genuttigd, die we gelukkig genoeg ingeslagen hebben. Door de hardheid van de Engelse pond is alles belachelijk duur. Daardoor zijn eten en drinken 3X zo duur als in Nederland. We zijn in totaal 3 dagen in Poole gebleven. Maandag 9 juli, na de lunch weer verder naar het zuidwesten richting Lulworth. Met een aan de windse koers, windkracht 5, om de schietvelden heen, naar de lagune. Een schitterende baai, met groen/blauw water. Er was wel volop deining, maar de omgeving was schitterend. We hadden goed en wel gegeten, de koffie bijna klaar, toen er op de boot geklopt werd. Een locale man in een bootje kwam ons waarschuwen, dat we niet echt veilig lagen in de haven, met de komende weersvoortuitzichten in acht genomen. Een alternatief was de baai van Weymouth. Ja wat nu te doen? Het anker maar weer snel binnenhalen en op volle kracht naar Weymouth. De bewolking hing erg laag en het leek net of we door een sprookje voeren. De rotsen half verscholen onder de wolken, steeds donker wordend en slecht weer op komst. Wel een erg mooi gezicht en spannend allemaal. Rond half 10 bereikten we Weymouth. Het waaide behoorlijk, kracht 6. Snel het anker uitgegooid met een extra lang stuk ketting en eindelijk tijd voor de koffie. Het was een zware dag geweest en de nacht moest nog komen. De wind trok steeds harder aan en de deining was ook behoorlijk. Om de 2 uur even kijken of alles nog ok was. Ook weer een hele ervaring om op een deinende zee te slapen. Och na een paar nachten went dat ook weer. De volgende dag er weer op uit met onze bijboot. Weymouth is ook weer een echte Engelse badplaats, met veel dagjes mensen, veel oude van dagen en wat ons op viel veel gehandicapten Het stikt er van de hotels en amusementhallen. Als je de kust langs loopt in oostelijke richting, dan is alles veel rustiger. Veel bloemetjes langs het strand, en ze zien er allemaal zeer fris uit. Eigenlijk was naar Weymouth nooit onze voorkeur uitgegaan, maar door het slechte weer, vwb de wind, waren we genoodzaakt om een paar dagen daar door te brengen.
Rob heeft een keer de fiets gepakt, terwijl ik langs het strand gewandeld heb. Zaterdag 14 juli de dag dat we verder konden. Het zag er allemaal redelijk uit. Om half 8 precies waren we los. Om Portland heen en rekening houdend met de "RACE", een gebied waar de stromingen en golven nogal heftig kunnen zijn. Door de navigatietabellen goed te bestuderen en het goede moment te kiezen viel het nogal mee gelukkig. Het was die dag trouwens zo helder dat je na 20 mijl (= bijna 40 km) Portland nog zag liggen. De wind was die dag niet hard genoeg dus weer torren en 1 uurtje gezeild. Boven land zagen we de ene na de andere bui passeren. Wij zaten op zee en boften met maar een paar druppeltjes Rond 16.00 uur arriveerden we in Brixham, een zeer pittoresk vissersdorpje. Hartstikke leuk en mooi. S'Avonds nog even met de bijboot de kant op. Een stadje met veel pubs en winkeltjes. We hebben nog een dagje gefietst naar Torquai, het middelpunt van de Engelse Riviera. Het was mooi open weer en rond de 20 graden. Van onze vrienden hebben we fietszakken gekregen. De 2 MTB'ers passen er uitstekend in . De zakken in de bijboot, naar de kant varen, uitpakken en wegwezen. In het begin denk je wat een gedoe, maar op den duur krijg je er handigheid in. Brixham heeft maar een kleine marina. Je kunt er maximaal 4 uur liggen voor 5 pond. De haven is overvol, dus geen mogelijkheid om in een box te gaan liggen. We hebben wel even water getankt, want de voorraad was bijna op. En douchen op zijn tijd is toch wel lekker. We hebben ook voor het eerst de was buitenshuis gedaan. We werden bijgestaan door 2 Engelse ladies, die plezier in hun werk hadden. Rob ging zitten wachten met een romannetje, terwijl ik de proviand aan ging vullen. Eindelijk een groter aanbod in groenten. Voorheen bestond de keuze zowat alleen uit bloemkool en sla. Nu hadden ze zelfs sperzieboontjes voor een redelijke prijs. Het wassen ging vrij snel, 1 witte was en 1 bonte was, in van die turbomachines. Het kost een paar centen, maar dan hedde ook wat (schone was). Zoals ik al zei, fietsten we naar Torquai, een zeer toeristisch en echt wel iets Riviera achtigs over zich. Alleen de temperatuur mocht wat hoger zijn. Voor de terugweg een andere route genomen, langs de kust. Langs kleine strandjes, midden over een golfbaan, boulevard-jes, strandtentjes etc. etc. Eenmaal terug op de boot zagen we het slechte weer al aankomen. En jawel hoor, s'nachts begon het te stormen tot windkracht 8. We lagen behoorlijk te wiebelen achter ons anker. Nu wisten we zeker dat we zeebestendig waren. Een echte landrot zou al paars en groen gezien hebben, maar bij ons geen centje pijn. De dinsdag de hele dag slecht weer geweest, zodat we de boot niet afkonden. S'Avonds, toen het weer iets rustiger was geworden, toch maar even een wandeling gemaakt, ook om een frisse neus op te halen. De woensdag begon zonnig, dus weer tijd om te vertrekken. Richting Plymouth was de bedoeling. Zoals gewoonlijk stond er weer weinig wind en natuurlijk weer uit de verkeerde richting. Doordat het de dag ervoor zo gestormd had, waren de golven behoorlijk, eigenlijk zéér hoog. We hadden zo iets nog nooit meegemaakt. Onze boot had er geen moeite mee. Je moet je voorstellen dat er hoge bergen water op je af komen. Je wordt een paar meter mee omhoog genomen, en valt dan weer in een enorm gat terug zodat je alleen maar bergen water om je heen ziet.Prachtig gezicht en een echte kermisattractie waarbij je maag zowat in je keel terecht komt. Na verloop van tijd begon de wind aan te trekken, zodat we de laatste 3 uur toch nog konden zeilen. Het weer werd er echter niet beter op. Het begon te regenen bij het aanlopen van Plymouth. De rivier snel opgevaren en voor anker gelegen bij Mount Edgumbe. Een soort natuur reservaat, hartstikke groen en hartstikke mooi. De volgende dag met onze bijboot naar de kant en met het pontje naar de andere kant van de rivier. Plymouth is een moderne stad van de marine en universiteiten. Onze proviand mand weer aangevuld, de stad een beetje bekeken. We zijn ook nog 23 zaken inclusief het postkantoor afgelopen om een FAX te versturen. Broer Kees had een handtekening van ons nodig voor zijn duistere zaakjes met (De) Bank maar het heeft ons wel een hoop kopzorg en schoenzolen gekost. De vooruitzichten voor vrijdag waren redelijk, in die zin dat we vroeg moesten vertrekken. Aan het einde van de dag zou het weer weer pet worden. Om half 8 vertrokken, en helaas weer geen wind. Na een paar uur trok de wind behoorlijk aan en begon het te regenen. Met windkracht 6/7 bereikten we Falmouth na een spectaculaire zeilreis waarin Rob zich lekker kon uitleven. Op een of andere manier zit hij altijd te kicken als hij een ander bootje kan passeren. Op de rivier de Fal hebben we ons ankertje uitgegooid bij een paar oude schepen die daar in de mottenballen liggen. De verwarming aangezet want het was echt bar en boos. We waren allebei hartstikke moe en lagen al vroeg te pitten. Zaterdag 21 juli naar Mylor harbour om van alles in te slaan, water, diesel en proviand. Naar Mylor Bridge gelopen, alweer een hartstikke mooi dorpje, langs kleine kreekjes. Ja, Engeland is schitterend alleen moest het wat beter weer zijn. We vonden een kleine kruidenier in het dorp, waar we voor een paar dagen proviand ingekocht hebben. Met in ons achterhoofd de oversteek van Falmouth naar La Coruna. De bloemkooltjes leken steeds kleiner te worden. We kregen gewoon de slappe lach. Met tassen vol weer terug naar de boot. We hadden veel bekijks in de haven en er kwamen een paar Engelsen een praatje maken, met complimentjes her en der, jaloerse blikken en veel gelukwensen voor de lange oversteek. S'Avonds in de plaatselijke pub ons kleingeld opgemaakt en nu maar wachten op het juiste weerbericht om te vertrekken. En jawel maandagochtend 23 juli was het zover, klaar voor vertrek. Een hogedruk gebied kwam eraan, met vooral NO wind, voor het lapje dus.

Het is nu 3 augustus en sinds vorige week donderdagavond verblijven we na een reis van 78 uur en 450 zeemijl in Spanje. Het weer is hier op en af, zon, mist, warm, soms wat fris en een lekker briesje. Met een voldaan gevoel zijn we hier aangekomen. Je krijgt er echt een kick van, zoiets als de 4-daagse lopen of Diekirch Valkenswaard fietsen of de LCMT noem maar op. Hoe de reis verlopen is en de indrukken van de NW kust van Spanje horen jullie een volgende keer.

Hasta Luego

 

Jacky en Rob


Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer