Oktober 2004 - Samoa

Hallo allemaal. Hier volgt het verslag van ons bezoek aan Samoa.

Na 10 dagen op zee zien we in de verte Amerikaans Samoa liggen maar wij gaan naar de volgende eilandengroep wat eerder West-Samoa heette maar nu enkel Samoa. De twee grootste eilanden zijn Upolu, met de hoofdstad Apia, en het nog heel traditioneel ingestelde Savaii. Na contact met de portauthoreties ankeren we in de baai voor het stadje om de volgende ochtend tegen een sleepboot aan te leggen om de vier beambten aan boord te kunnen nemen. Het gaat allemaal heel gemoedelijk maar men is hier wel behoorlijk strikt op de quarantaine bij het invoeren van etenswaren en planten en dieren. De eerste dag lopen we het stadje rond en we voelen ons er meteen thuis. Allerlei kleine winkeltjes, terrasjes, een paar PIN-automaten (in Frans-Polynesië werkten ze niet voor ons) en overal vriendelijke mensen die je toelachen en heel vaak moeten we stoppen voor een praatje. Opvallend is dat ook veel mannen rondlopen in een lavalava. Een lavalava is meestal een mooi gekleurde doek die als een rok omgeslagen wordt. Mannen hebben daarnaast speciale gevallen waarin ook nog een paar zakken, zoals in een pantalon, zijn aangebracht. Zelfs de politie loopt rond in de lavalava.

Als we tegen de avond terug gaan naar de boot gaan we even langs een chinees die ons is aanbevolen. Het restaurant is dicht maar we kunnen wel een bakkie “Take-away” meenemen die we voor € 2,50 pp, en heerlijk op de dijk zittend opeten, terwijl we de zon zien zinken in de baai waar al de zeilbootjes liggen. Romantisch tafereeltje, niet?

We gaan naar onze eerste Firedance avond. Het is een goede traditie op de eilanden van hier tot Hawaii om allerlei kapriolen uit te halen met een aan twee kanten brandende fakkel. Sommige kunstenmakers kunnen het zelfs met twee fakkels tegelijk. Het bevalt ons allemaal zo goed dat we er vaker naar toe gaan en uiteindelijk gaan we ook naar de finale van de Samoaanse kampioenschappen. Het was spectaculair. De zeer bevallige meisjes die tussen de acts door steeds kwamen dansen, op een wijze zoals ze dat alleen hier kunnen en je daarbij ook nog allervriendelijkst toelachen, waren volgens mij van minstens hetzelfde niveau. Uiteraard zijn we naar het huis van Robert Louis Stevenson geweest, de schrijver van Treasure Island en Dr. Jekyll and Mr. Hide die hier vanaf 1889 tot zijn dood 5 jaar later heeft gewoond.

Ook zijn we de steile heuvel opgeklauterd naar zijn graf. Het uitzicht vandaar is een prachtig gezicht over Apia met zijn baai. Samen met onze buddy boats Antares (D), Ice Maiden (GBR) en Circe (DK) huren we een busje om het eiland te doorkruisen. Nou ja....., er loopt één weg helemaal rond het eiland langs de kust en er gaat er één van Apia over de berg naar het zuiden. Wij gaan de berg op en bezoeken één van de 7 (wereldwijd) Baha’i tempels. Verder zien we onderweg verschillende watervallen maar eenmaal aan de andere kant gekomen waan je jezelf in een totaal andere wereld. Er staan bijna geen huizen meer en de mensen leven in een “Fale”. Dit is een vlakke ovale vloer, meestal bedekt met pandanus matten, omringd door een muurtje van 30-40 cm met daarop veel palen om een dak te ondersteunen.

Privacy kennen de mensen niet en men heeft ook een heel ander begrip omtrent het woord ‘bezit’. Alles wordt samen gedaan en van elkaar geleend. Behalve de vrouwen want de kerk heeft een ijzeren greep op alles en de enige vorm van rijkdom zijn dan ook de alom vertegenwoordigde kerken, de een nog mooier dan de andere. Het barst er overigens van de kinderen dus als het donker is moeten er toch plekjes binnen of buiten de fale zijn voor dat soort gebeurtenissen. Hoe groot de invloed van de missionarissen is blijkt uit het feit dat ’s zondags alles maar dan ook alles stil ligt. Laten we zeggen een zondag in de Veluwe in 1954 en dan nog veel erger. Mannen en vrouwen dienen zich altijd netjes te kleden, dwz geen blote schouders en minstens tot de knieën bedekt. Het wordt hilarisch als we tijdens onze rondrit een keer gaan zwemmen in zoetwater grotten. Een Samoaanse familie trekt steeds meer kleren aan en gaat eindelijk te water. Een prachtig gezicht naast onze dames in bijna niets. Twee grotten zijn onder water met elkaar verbonden door een nauw kanaaltje en in de Lonely Planet staat dat je er doorheen kunt zwemmen. Jacqueline sterft zeven doden als haar menneke weg is terwijl hij rustig in het gras zit te kijken naar de algehele consternatie. Aan het eind van de middag zoeken we een slaapplaats en we komen uit in Boomerang bay. We slapen in tweepersoons fale’s (gelukkig met muskietennet) en er is een prima restaurant waar we onszelf uitstekend vermaken. De volgende dag gaan we naar een afgelegen dorpje voor houtsnijwerk. We moeten daarbij van de harde weg af en komen op een zeer steil slingerpad. Sommigen vragen zich af of we nog wel terug kunnen met de bus en inderdaad een 4WD zou hier beter op zijn plaats zijn. In het dorp worden we weer allerhartelijkst ontvangen, er wordt rondgewandeld en wat dingen gekocht. Met slippende wielen en veel stof halen we het gelukkig weer tot de harde weg en ik ben blij met mijn ervaring op durt tracks. Opvallend was dat waar je ook stopt er meteen mensen op je af komen om een praatje met je te maken, te informeren waar je vandaan komt en wat je van Samoa vindt.

In de volgende week zijn er vele activiteiten tijdens de feestweek genaamd Teuila. Een hele week van firedancing, dansgroepen, zanggroepen, culturele activiteiten, parades en sportcompetities. We gaan zo veel mogelijk overal naar toe en we zijn vaak te vinden op het terrein voor het regeringsgebouw (ongeveer 1/3 van het stadhuis van Eindhoven). De week wordt afgesloten met de Miss Samoa verkiezing maar wij gaan naar de Fa’afafine Miss verkiezing.

Fa’afafines zijn mannen met wel erg veel vrouwelijke hormonen. Sommigen hebben een belangrijke positie of hebben een business maar ze worden sowieso volledig geaccepteerd in deze gemeenschap. Da’s maar goed ook want er zijn er erg veel. Ze zijn zeker niet allemaal homofiel hoewel ik het verschil niet zo goed kan ontdekken. De avond is vol hilariteit en het dikkerdje mag winnen. De volgende avond, zaterdag, gaan Jacqueline en ik naar de disco. We hebben dat nu al in jaren niet meer gedaan. Binnen zien we twee soorten mannen. Rugby spelers en Fa’fafines (veel van de dag daarvoor). We vermaken ons met een biertje en een dansje maar steeds komen die grote kerels, met stierennekken en met spieren als kabels, op ons af en ondanks de harde muziek willen ze een praatje maken en willen weten of we het wel leuk vinden op Samoa of zeggen ons welkom. Om klokslag twaalf komen er twee politieagenten, jawel met lavalava, de bar gaat dicht, de muziek stopt, de heren nemen positie midden in de zaal en binnen vijf minuten is iedereen met een vriendelijke lach naar buiten gedreven. Het is immers ZONDAG.
We hebben in al de tijd in Samoa geen enkele vorm van agressie gezien en heel veel vriendelijkheid ontmoet met welhaast alle vormen van een vriendelijke, tegemoetkomende en aardige lach.

We krijgen een speciale toestemming om het eiland Savaii te bezoeken. We gaan met zes boten tegelijk en omdat het eens een keer lekker hard van achteren waait zeilen we de hele handel voorbij. Ook wel eens lekker omdat wij met ons zware schip met lichtere wind wat meer moeite hebben. Er klopt niets van onze elektronische kaart wat betreft de ingang door het rif. We scharrelen wat rond en zien ondertussen wel de boeien maar die staan aan de binnenkant van het rif. Gelukkig vind ik het gat ongeveer 500 meter verder en blijken de boeien toch op de goede plaats te liggen en in een begrijpelijk patroon te liggen. Met voldoende kunde maar ook met stalen zenuwen en heel goede ogen kom je er wel. Savaii is veel meer afgelegen. Geen stad te vinden en hoogstens een paar dorpen. Er is weer één weg rondom het eiland en we doen het per bus. We hebben geleerd dat Samoanen geen nee kunnen zeggen dus je moet je vragen goed formuleren. Als je vraagt of er een bus gaat hoor je, “Ja”. Hij vertrekt ook op iedere tijd dat je dat wilt maar niets is zeker en er gaan één of twee bussen per dag en misschien geen terug of één of die dag rijden er toevallig geen bussen. Toch krijgen we het voor elkaar en we zitten om 6 uur ’s morgens, net licht, in een overvolle bus. Een paar mensen schikken een beetje in en er wordt weer gelachen en praatjes gemaakt. We zien de mensen in de fale’s wakker worden en de kindertjes naar school gaan. Na ruim een uur zijn we bij de ‘Blow holes’. We lopen over een pad wat ons naar de golven brengt die daar op de kust beuken. Door een paar ingesleten gaten spuit het water soms huizenhoog naar boven. Een locale jongen gooit er voor ons een kokosnoot in die wel 40-50 meter de lucht in gespoten wordt. We hadden aan de chauffeur van de bus gevraagd wanneer de volgende bus kwam en hij zei ons 10 uur. Om tien uur was hij er inderdaad maar hij ging terug en wij wilden juist verder. Niet panikeren is het devies en lokalen verzekerden ons dat er nog wel eens één kwam. Gelukkig kwam die ook om ons naar Salelologa te brengen waar eens per dag een pontje aanlegt. We hebben er op de kleine markt rondgelopen en nog een lavalava voor Jacqueline gekocht.

De weg terug, of eigenlijk verder want we zijn rondgereden, was zeker zo mooi. Alles bij elkaar een goede 250 km maar de bus rijdt niet hard en soms moet hij in zijn eerste versnelling terugschakelen om de steile hellingen te nemen. Het leven op Savaii is rustig en er is vandaag niets zo belangrijk dat het ook niet morgen kan gebeuren. Overal mooie planten in de tuinen en alles ziet er kleurig en verzorgd uit. Geen radio’s en geen TV en als het donker wordt dan ga je slapen. Heerlijk om een tijdje op dat eiland te vertoeven.
We gaan ons klaarmaken voor de verplaatsing naar Tonga. Een reis van 170 mijl brengt ons naar Niuatoputapu. Ik stel voor dat je daar even op oefent zodat je dat bij het uitkomen van het volgend verslag foutloos kan uitspreken. ‘S nie zo moeilijk hoor...


N - i - u - a - t - o - p - u - t - a - p - u  
Heel veel groeten en liefs aan iedereen en vergeet niet ons eens een mailtje te sturen want dat wordt zeer gewaardeerd.


Rob en Jacqueline


KD5YSV@Winlink.org Is aan boord maar de spamfilter is hoog opgetrokken

RJSME@Hotmail.com Als er een internetcafé in de buurt is

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer