Townsville - Darwin

Townsville - Darwin

Hallo Landlubbers,

Makkelijk was het niet om  los te komen van onze goede vrienden in Townsville.  Er was genoeg te doen bij de bevoorrading van het schip, de laatste klusjes en de organisatie van de afscheidsparty maar het blijft een lastige bijkomendheid dat je als zeiler steeds weer afscheid moet nemen. Onze Deense Lars (Prince Charming) en zijn nog veel charmantere vriendin Debbie zullen we missen en de lieve en altijd lachende Lynda met haar man Jock en hun dochtertje Shayla reizen ons zelfs na om in Horseshoe Bay het party-en nog een weekje voort te zetten. Maar dan gaat de reis echt beginnen. Het gaat via Orpheus naar Hinchenbrook. Het is allemaal wonderschoon en de grootsheid van de natuur valt als een deken over ons. We spenderen er verschillende dagen en gaan met de dinghy vissen en worden dan zelf weer door de sandflies opgevreten. Die vliegjes zijn zo klein dat ze dwars door een muskietennet vliegen maar ze bijten geweldig. Dan gaat het verder via Dunk Isl. , Mourilyan harbour, Fitzroy Isl. naar Cairns. Gezellig stadje hoor. Het barst er wel van de toeristen maar we vermaken ons er best en we komen al een aantal boten tegen die het zelfde traject gaan doen als wij dus er wordt al gauw gezamenlijk e.e.a. op de BBQ gelegd. Na 10 dagen gaan we verder en via Low Isl en Hope Isl komen we uit in Cooktown. Dit is het noordelijkste bewoonde punt in Queensland. We beklimmen de niet geringe Mountain Cook en eten bij de RSL. Een flinke dagtocht brengt ons bij Lizard Island. Dit prachtige eiland wordt opgesierd door een resort waar een budget kamertje toch al gauw 1800 AU$ per nacht kost maar wij ankeren er, trouwens samen met nog een stuk of 15 andere boten, geheel gratis en genieten van de prachtige wandelingen en van de spontane BBQ’s en borrels op het strand onder de jaloerse blikken van de resort bewoners. Dan gaat het weer verder naar het noorden. We varen steeds binnen het Great Barrier Reef wat steeds dichter bij het vaste land ligt. Heel veel grote scheepvaart komt hier ook langs en het is altijd opletten om tussen de duizenden eilandjes, riffen, ondieptes en oceaanreuzen door te manoeuvreren.  Op de Flinders Group bekijken we Aboriginal tekeningen in grotten en tijdens de lange tocht in de dinghy vangen we een prachtige Queenfish. Voor de goed orde; Townsville-Darwin is dezelfde vaarafstand als Amsterdam-Casablanca. Steeds maken we dagtochten van 25 tot 70 nautische mijl met af en toe een rustdag er tussendoor. Uiteindelijk hebben we 34 ankerplaatsen gehad en een langere tocht van 500 mijl. Als we op de Escape River liggen maken we ons op om de kaap (York) te ronden. ’s Morgens om 7.00h is het water net hoog genoeg om over de zandbank die voor deze rivier ligt te scheren en we gaan af op de Albany passage. Ook hier is het tij belangrijk maar we hebben het goed uitgepuzzeld en door de passage en ook bij het ronden van de top hebben we de stroom flink mee. Het weer is prachtig en de omgeving is er prachtig. Door de stroom en de flinke wind maken we snelheden tussen de 8 en 11 knopen en knallen er over. De laatste 8 mijl moet aan de wind en we zeilen de hele vloot eruit en komen moe en voldaan aan in Seisia, de nederzetting die alleen over dirt-road te bereiken is en waar de ferry tussen het vaste land en de eilanden van de Torres straat (Thursday Isl.) vertrekt. We hebben het geluk dat er een culturele dansavond is met prachtig uitgedoste eilanders en er speelt een band, lekker en helemaal onverwacht swingen dus in the middle of nowhere. We gaan van hieruit de Golf van Carpentaria over. Nog nooit hebben we daar iets goeds van gehoord en de eerste nacht gaat bij ons ook niet zo lekker. We hebben 35 knopen wind wat normaal niet zo erg is maar de golven zijn enorm en ze komen van alle kanten. De oude, vette kip met 3600 vlieguren die we net op hebben gegeten zit ons knap dwars maar gelukkig houden we het droog. De rest gaat prima en we liggen op de derde dag om 2 uur ’s middags achter ons anker tegen de enorme fabriek van Gove aan te kijken. Hier wordt gewerkt! Men maakt meestal zesdaagse werkweken van 12 uur per dag. Het is een gat en je kunt nergens naar toe dus er worden enorme bedragen verdiend. Er zijn ook wat winkels maar om een kratje bier te kopen moeten we eerst naar het politie bureau en later naar de town hall om een permit te krijgen. Geheel gratis wordt er een foto van me gemaakt en een compleet document opgesteld waar later in de winkel helemaal niet naar gekeken wordt. Het zijn gewoon weer wat extra plaatselijke regeltjes en inderdaad bestaat er een enorm drankprobleem onder de Aboriginals. Het uizicht zijn we zo beu dus we gaan verder. Elizabeth bay, het gat in de muur (een smal slootje water dwars door een eiland), Refuge bay, Howard Island etc. etc. nooit van gehoord, er komt niemand en alleen enkele maffe yachties op weg naar Darwin leggen er wel eens aan. Maar we hebben er plezier in. Het is mooi, weer heel anders dan Queensland, het water heeft er alle kleuren groen, de wind is sterk tot fors en het zonnetje schijnt iedere dag. Als we echter een keer onze ankerplaats misrekenen moeten we door en pas ’s avonds om 11 uur, natuurlijk in het pikke donker, kunnen we al navigerend op onze elektronische kaarten het anker uitgooien op de Liverpool River net voor een Aboriginal dorpje. Na telefonisch contact met de politie blijkt dat we zonder permit dit dorp mogen bezoeken. Dit was misschien wel de grootste shock die we in onze hele OZ-periode kregen. We hebben nog nooit mensen zo in hun eigen vuil zien leven. Alles wat ze in hun handen krijgen laten ze net zo makkelijk weer vallen. Alle vuilnisbakken zijn leeg en staan er verlaten en eenzaam bij. Binnen de huizen en er buiten is het een beestenbende en bij navraag blijkt het momenteel eigenlijk allemaal best mee te vallen. Er blijkt nog een heel lange weg te gaan met de integratie van de Aboriginals. De regering is er mee bezig maar of inmiddels een juiste formule is gevonden, of dat er een juiste formule is, dat is de vraag. Het is een groot probleem. Wat wel heel erg goed werkt is de Autralische Coast Watch! Meer dan 10 maal worden we bezocht door helikopters en vliegtuigen. We worden regelmatig opgeroepen op de radio en moeten dan een aantal vragen beantwoorden. Hoewel we in niemandsland lijken te zijn heeft “Big Brother” ons in een ijzeren greep. We doen nog wat ankerplaatsen aan en dan liggen we perfect voor de viering van de Admiraals verjaardag. We hebben net bereik met ons mobieltje op het uitstekende Australische NextG netwerk en Jacqueline is in de 7e hemel als haar zussie Rita belt. Op de HF radio wordt ook nog eens vermeld dat Jacky jarig is dus half Australië is op de hoogte. ’s Middags starten we de activiteiten op met een fles Berenburg die we ergens in het achteronder vinden. De stemming zit er zo in en als we ’s avonds met de bemanning van nog vier andere boten allemaal in de salon zitten is het zo laat. Gelukkig is er de volgende dag geen zwaar weer en komt de spijsvertering weer normaal op gang. Nog een paar ankerplaatsen en een heerlijke douche bij een verlaten vakantiehuisje en we liggen in Alcora bay, de laatste voor Darwin. Er zwemt nog een 6 meter lange krokodil langs de boot en Jacqueline houdt angstvallig alle ledematen binnenboord. Na deze geweldige reis is opeens de wind op en we moeten de 17 uur naar Darwin op de motor tuffen. Nou ja, dat moet dan maar en we hebben het geluk dat we voor de grote massa zijn en nog net een plaatsje in de Tipperary Waters Marina kunnen bemachtigen. De rest mag gaan ankeren en als je pech hebt dan kan het voorkomen dat je je dinghy, door de 5 meter tijverschil, meer dan 200 meter moet verslepen  om weer in het water te komen. Altijd leuk met tassen boodschappen en een dinghy van meer dan 100 Kg. Het is nu midden in de winter maar jullie moeten niet ongerust zijn want het is 33 °C en de lucht is strak blauw. We hebben drie weken om alle formaliteiten te doen voor Indonesië, nog wat klusjes en een hoop boodschappen. 22 Juli gaan we verder en later, veel later horen jullie weer wat van ons.

LOLXOXO 

Laatste foto's

Reacties 1

Janny Haasakker 17-07-2008 17:14

Hoi Rob en Jacqueline,

Het lukt zo te zien aardig met de site. Alleen nog iedereen een mail sturen hoe ze zich aan kunnen melden. Scheelt een hoop werk.
Gisteren was ik even op de camping in Plasmolen, de 4-daagse lopers met een bezoekje vereren.
Het gaat goed, morgen alweer de laatste dag. Helaas is het hier, ondanks dat het hier zomer is, niet zulk mooi weer als bij jullie.

Groetjes,

Janny

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer